4121-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Музораат китоби
حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ، وَابْنُ أَبِي عُمَرَ، قَالاَ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، ح وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ، كِلاَهُمَا عَنْ سُفْيَانَ، عَنِ ابْنِ أَبِي نَجِيحٍ، بِإِسْنَادِهِمْ مِثْلَ حَدِيثِ ابْنِ عُيَيْنَةَ يَذْكُرُ فِيهِ " إِلَى أَجَلٍ مَعْلُومٍ " .
Бизга Абу Курайб ва Ибн Абу Умар ривоят қилиб, дедилар: Бизга Вакииъ ривоят қилди, (ҳ) бизга Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилди, бизга Абдурраҳмон ибн Маҳдий ривоят қилди, иккаласи Суфёндан, у Ибн Абу Нажиҳдан, ўз иснодлари билан Ибн Уяйнанинг ҳадиси ўхшашида ривоят қилиб, унда «маълум муддатгача» (сўзини) зикр қилдилар.