حَدَّثَنَا شَيْبَانُ بْنُ فَرُّوخَ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ، حَدَّثَنَا ثَابِتٌ الْبُنَانِيُّ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَتَاهُ جِبْرِيلُ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ يَلْعَبُ مَعَ الْغِلْمَانِ فَأَخَذَهُ فَصَرَعَهُ فَشَقَّ عَنْ قَلْبِهِ فَاسْتَخْرَجَ الْقَلْبَ فَاسْتَخْرَجَ مِنْهُ عَلَقَةً فَقَالَ هَذَا حَظُّ الشَّيْطَانِ مِنْكَ . ثُمَّ غَسَلَهُ فِي طَسْتٍ مِنْ ذَهَبٍ بِمَاءِ زَمْزَمَ ثُمَّ لأَمَهُ ثُمَّ أَعَادَهُ فِي مَكَانِهِ وَجَاءَ الْغِلْمَانُ يَسْعَوْنَ إِلَى أُمِّهِ - يَعْنِي ظِئْرَهُ - فَقَالُوا إِنَّ مُحَمَّدًا قَدْ قُتِلَ . فَاسْتَقْبَلُوهُ وَهُوَ مُنْتَقَعُ اللَّوْنِ . قَالَ أَنَسٌ وَقَدْ كُنْتُ أَرَى أَثَرَ ذَلِكَ الْمِخْيَطِ فِي صَدْرِهِ .
Анас ибн Молик (ривоят қилди): Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га — у ўғил болалар билан ўйнаб юрган пайтда — Жибрил (соллаллаҳу алайҳи васаллам) келди; уни олиб йиқитди, қалбини ёриб, қалбни чиқарди, ундан бир лахта (қон) чиқарди ва: ‹Мана бу — сендаги шайтоннинг улуши› деди. Кейин уни олтин тосда Замзам суви билан ювди, кейин уни (жойига) қовуштирди, кейин ўз ўрнига қайтарди. Ўғил болалар — унинг онаси (яъни эмизган онаси) томон — югуриб келиб: ‹Муҳаммад ўлдирилди› дедилар. Улар уни — ранги ўзгарган ҳолда — қарши олдилар. Анас: "Мен ўша тикишнинг изини унинг кўкрагида кўрган эдим" деди.