حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، أَخْبَرَنَا النَّضْرُ بْنُ شُمَيْلٍ، وَأَبُو عَامِرٍ الْعَقَدِيُّ ح وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا وَهْبُ بْنُ جَرِيرٍ، كُلُّهُمْ عَنْ شُعْبَةَ، بِهَذَا الإِسْنَادِ . فِي حَدِيثِ وَهْبِ بْنِ جَرِيرٍ فَنَزَلَتْ آيَةُ الْفَرَائِضِ . وَفِي حَدِيثِ النَّضْرِ وَالْعَقَدِيِّ فَنَزَلَتْ آيَةُ الْفَرْضِ . وَلَيْسَ فِي رِوَايَةِ أَحَدٍ مِنْهُمْ قَوْلُ شُعْبَةَ لاِبْنِ الْمُنْكَدِرِ .
Бизга Ишоқ ибн Иброҳим ривоят қилди, бизга ан-Назр ибн Шумайл ва Абу Омир ал-Ақадий хабар берди, (ҳ) бизга Муҳаммад ибнул-Мусанно ривоят қилди, бизга Ваҳб ибн Жарийр ривоят қилди — ҳаммаси Шуъбадан, шу иснод билан. Ваҳб ибн Жарийрнинг ҳадисида: «Сўнг фарзлар ояти нозил бўлди» (дейилган). Ан-Назр ва ал-Ақадийнинг ҳадисида: «Сўнг фарз ояти нозил бўлди» (дейилган). Уларнинг ҳеч бирининг ривоятида Шуъбанинг ибнул-Мункадирга айтган сўзи йўқ.