حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمٍ، حَدَّثَنَا بَهْزٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، أَخْبَرَنِي مُحَمَّدُ بْنُ الْمُنْكَدِرِ، قَالَ سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، يَقُولُ دَخَلَ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا مَرِيضٌ لاَ أَعْقِلُ فَتَوَضَّأَ فَصَبُّوا عَلَىَّ مِنْ وَضُوئِهِ فَعَقَلْتُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّمَا يَرِثُنِي كَلاَلَةٌ . فَنَزَلَتْ آيَةُ الْمِيرَاثِ . فَقُلْتُ لِمُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْكَدِرِ { يَسْتَفْتُونَكَ قُلِ اللَّهُ يُفْتِيكُمْ فِي الْكَلاَلَةِ} قَالَ هَكَذَا أُنْزِلَتْ
Менга Муҳаммад ибн Ҳотим ривоят қилди, бизга Баҳз ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, менга Муҳаммад ибнул-Мункадир хабар берди, у деди: Мен Жобир ибн Абдуллаҳнинг шундай деганини эшитдим: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳузуримга кирдилар, мен ақлимни йўқотган касал ҳолда эдим. Сўнг (Расулуллаҳ) таҳорат олдилар ва (саҳобалар) таҳорат сувидан устимга сепдилар, мен ақлимга келдим. Дедим: «Эй Расулуллаҳ, менга фақат калола (ота-бола ва фарзандсиз) ворис бўлади.» Шунда мерос ояти нозил бўлди. Сўнг мен Муҳаммад ибнул-Мункадирга ‹Сендан фатво сўрайдилар. Айт: Аллаҳ сизларга калола ҳақида фатво беради› (оятини) айтдим. У деди: «Шундай нозил қилинган.»