حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْكَدِرِ، قَالَ سَمِعْتُ جَابِرًا، يَقُولُ جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَعُودُنِي، وَأَنَا مَرِيضٌ لاَ أَعْقِلُ، فَتَوَضَّأَ وَصَبَّ عَلَىَّ مِنْ وَضُوئِهِ، فَعَقَلْتُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ لِمَنِ الْمِيرَاثُ إِنَّمَا يَرِثُنِي كَلاَلَةٌ. فَنَزَلَتْ آيَةُ الْفَرَائِضِ.
Бизга Абул-Валид ривоят қилди, у деди: бизга Шуъба, Муҳаммад ибн ал-Мункадирдан ривоят қилди, у деди: мен Жобирни шундай деганини эшитдим: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) мени (йўқлаб) кўргани келдилар — мен ҳушимни йўқотган, касал эдим. У киши таҳорат қилиб, таҳорат (суви)дан менга сепдилар; мен ҳушга келдим. Мен: «Эй Расулуллаҳ, мерос кимга (қолади)? Менга фақат калола (ота-бола бўлмаган қариндош) мерос бўлади-ку,» дедим. Шунда фарзлар (мерос) ояти нозил бўлди.