حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُنِيرٍ، سَمِعَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ بَكْرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا حُمَيْدٌ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ حَضَرَتِ الصَّلاَةُ، فَقَامَ مَنْ كَانَ قَرِيبَ الدَّارِ إِلَى أَهْلِهِ، وَبَقِيَ قَوْمٌ، فَأُتِيَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِمِخْضَبٍ مِنْ حِجَارَةٍ فِيهِ مَاءٌ، فَصَغُرَ الْمِخْضَبُ أَنْ يَبْسُطَ فِيهِ كَفَّهُ، فَتَوَضَّأَ الْقَوْمُ كُلُّهُمْ. قُلْنَا كَمْ كُنْتُمْ قَالَ ثَمَانِينَ وَزِيَادَةً.
Бизга Абдуллаҳ ибн Мунир ривоят қилди, у Абдуллаҳ ибн Бакрни эшитди, у деди: бизга Ҳумайд, Анасдан ривоят қилди, у деди: Намоз (вақти) келди. Уйи яқин бўлганлар оиласига (таҳорат учун) кетди, бир қавм қолди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га ичида сув бўлган тошдан (ясалган) бир тоғора келтирилди. Тоғора кафтини унга ёйиш (учун ҳам) кичик эди. Шунда бутун қавм ундан таҳорат қилди. Биз: «Неча киши эдингиз?» дедик. У: «Саксон ва ундан зиёд,» деди.