حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، أَخْبَرَنَا وَكِيعٌ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عُقْبَةَ، عَنْ كُرَيْبٍ، عَنْ أُسَامَةَ بْنِ زَيْدٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَمَّا أَتَى النَّقْبَ الَّذِي يَنْزِلُهُ الأُمَرَاءُ نَزَلَ فَبَالَ - وَلَمْ يَقُلْ أَهْرَاقَ - ثُمَّ دَعَا بِوَضُوءٍ فَتَوَضَّأَ وُضُوءًا خَفِيفًا فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ الصَّلاَةَ . فَقَالَ " الصَّلاَةُ أَمَامَكَ " .
Бизга Ишоқ ибн Иброҳим ривоят қилди, бизга Вакиъ хабар берди, бизга Суфён Муҳаммад ибн Уқбадан, у Курайбдан, у Усома ибн Зайддан ривоят қилдики, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) амирлар тушадиган нақбга (довонга) етганда тушиб, бавл қилди — «тўкди» демади — сўнг таҳорат (суви)ни сўраб, енгил таҳорат қилди. Мен: «Ё Расулуллаҳ, намоз!» дедим. У: «Намоз олдингда» деди.