حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُنِيرٍ، سَمِعَ يَزِيدَ، أَخْبَرَنَا حُمَيْدٌ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ حَضَرَتِ الصَّلاَةُ فَقَامَ مَنْ كَانَ قَرِيبَ الدَّارِ مِنَ الْمَسْجِدِ يَتَوَضَّأُ، وَبَقِيَ قَوْمٌ، فَأُتِيَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِمِخْضَبٍ مِنْ حِجَارَةٍ فِيهِ مَاءٌ، فَوَضَعَ كَفَّهُ فَصَغُرَ الْمِخْضَبُ أَنْ يَبْسُطَ فِيهِ كَفَّهُ، فَضَمَّ أَصَابِعَهُ فَوَضَعَهَا فِي الْمِخْضَبِ، فَتَوَضَّأَ الْقَوْمُ كُلُّهُمْ جَمِيعًا. قُلْتُ كَمْ كَانُوا قَالَ ثَمَانُونَ رَجُلاً.
Абдуллаҳ ибн Мунир бизга айтди, у Язидни эшитди, Ҳумайд бизга хабар берди, Анас розияллаҳу анҳудан, у деди: Намоз вақти келди. Уйи масжидга яқин бўлганлар туриб таҳорат олди, бир қавм (сувсиз) қолди. Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга тошдан (ясалган) сувли бир тоғора (михзаб) келтирилди. У кафтини (ичига) қўйди, тоғора кафтини ёзишга торлик қилди, шунда у бармоқларини қисди ва уни тоғорага қўйди. Қавмнинг ҳаммаси биргаликда таҳорат олди. Мен: «Улар неча (киши) эди?», дедим. У: «Саксон киши», деди.