حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، عَنِ اللَّيْثِ، عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ سَعْدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ نَافِعِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الْمُغِيرَةِ، عَنْ أَبِيهِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ، قَالَ ذَهَبَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم لِبَعْضِ حَاجَتِهِ، فَقُمْتُ أَسْكُبُ عَلَيْهِ الْمَاءَ ـ لاَ أَعْلَمُهُ إِلاَّ قَالَ فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ ـ فَغَسَلَ وَجْهَهُ، وَذَهَبَ يَغْسِلُ ذِرَاعَيْهِ فَضَاقَ عَلَيْهِ كُمُّ الْجُبَّةِ، فَأَخْرَجَهُمَا مِنْ تَحْتِ جُبَّتِهِ فَغَسَلَهُمَا ثُمَّ مَسَحَ عَلَى خُفَّيْهِ.
Яҳё ибн Букайр бизға айтди, у Лайсдан, у Абдулазиз ибн Абу Саламадан, у Саъд ибн Иброҳимдан, у Нофиъ ибн Жубайрдан, у Урва ибн ал-Муғийрадан, у отаси ал-Муғийра ибн Шуъбадан: У айтди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам баъзи ҳожатига кетди. Мен туриб унга сув қуя бошладим — гумонимча фақат «Табук ғазотида» деди — у юзини ювди, қўлларини ювмоқчи бўлди, жуббанинг енги унга тор келди. Шунда уларни жуббаси тагидан чиқариб ювди, кейин махсларига маш тортди.