أَخْبَرَنَا عَلِيُّ بْنُ خَشْرَمٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عِيسَى، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ مُسْلِمٍ، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ، قَالَ خَرَجَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم لِحَاجَتِهِ فَلَمَّا رَجَعَ تَلَقَّيْتُهُ بِإِدَاوَةٍ فَصَبَبْتُ عَلَيْهِ فَغَسَلَ يَدَيْهِ ثُمَّ غَسَلَ وَجْهَهُ ثُمَّ ذَهَبَ لِيَغْسِلَ ذِرَاعَيْهِ فَضَاقَتْ بِهِ الْجُبَّةُ فَأَخْرَجَهُمَا مِنْ أَسْفَلِ الْجُبَّةِ فَغَسَلَهُمَا وَمَسَحَ عَلَى خُفَّيْهِ ثُمَّ صَلَّى بِنَا .
Бизга Алий ибн Хашрам хабар бериб деди: бизга Исо ривоят қилди, у ал-Аъмашдан, у Муслимдан, у Масруқдан, у Муғийра ибн Шуъба (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилди), у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳожатлари учун чиқдилар. Қайтиб келганларида, мен у кишини бир идиш (сув) билан кутиб олдим ва (сув) қуйдим. У киши қўлларини ювдилар, сўнг юзларини ювдилар, сўнг икки билакларини ювмоқчи бўлдилар, аммо жубба (енги) тор эди, шунинг учун уларни жуббанинг остидан чиқариб ювдилар ва махсиларига маш тортдилар, сўнг бизга (имом бўлиб) намоз ўқидилар.