حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ حَفْصِ بْنِ غِيَاثٍ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، قَالَ حَدَّثَنِي سَالِمٌ، عَنْ كُرَيْبٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ حَدَّثَتْنَا مَيْمُونَةُ، قَالَتْ صَبَبْتُ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم غُسْلاً، فَأَفْرَغَ بِيَمِينِهِ عَلَى يَسَارِهِ فَغَسَلَهُمَا، ثُمَّ غَسَلَ فَرْجَهُ، ثُمَّ قَالَ بِيَدِهِ الأَرْضَ فَمَسَحَهَا بِالتُّرَابِ، ثُمَّ غَسَلَهَا، ثُمَّ تَمَضْمَضَ وَاسْتَنْشَقَ، ثُمَّ غَسَلَ وَجْهَهُ، وَأَفَاضَ عَلَى رَأْسِهِ، ثُمَّ تَنَحَّى فَغَسَلَ قَدَمَيْهِ، ثُمَّ أُتِيَ بِمِنْدِيلٍ، فَلَمْ يَنْفُضْ بِهَا.
Бизга Умар ибн Ҳафс ибн Ғиёс ривоят қилди, у деди: бизга отам ривоят қилди, бизга ал-Аъмаш ривоят қилди, у деди: менга Солим, Курайбдан, у Ибн Аббосдан ривоят қилди, у деди: бизга Маймуна ривоят қилди, у деди: Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) учун ғусл (суви) қуйдим. У киши ўнг (қўл)лари билан чап (қўл)ларига (сув) қуйиб, уларни ювдилар, сўнг авратларини ювдилар, кейин қўлларини ерга ‹қўйиб›, уни тупроқ билан ишқаладилар, сўнг уни ювдилар; кейин ғарғара қилиб, (бурнига) сув тортдилар, сўнг юзларини ювдилар ва бошларига (сув) қуйдилар, кейин четга сурилиб, оёқларини ювдилар. Сўнг у кишига сочиқ келтирилди, аммо у билан (сувни) артмадилар.