حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ مُسْلِمٍ، حَدَّثَنَا حُصَيْنٌ، عَنْ سَالِمِ بْنِ أَبِي الْجَعْدِ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ عَطِشَ النَّاسُ يَوْمَ الْحُدَيْبِيَةِ، وَالنَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بَيْنَ يَدَيْهِ رَكْوَةٌ فَتَوَضَّأَ فَجَهَشَ النَّاسُ نَحْوَهُ، فَقَالَ " مَا لَكُمْ ". قَالُوا لَيْسَ عِنْدَنَا مَاءٌ نَتَوَضَّأُ وَلاَ نَشْرَبُ إِلاَّ مَا بَيْنَ يَدَيْكَ، فَوَضَعَ يَدَهُ فِي الرَّكْوَةِ فَجَعَلَ الْمَاءُ يَثُورُ بَيْنَ أَصَابِعِهِ كَأَمْثَالِ الْعُيُونِ، فَشَرِبْنَا وَتَوَضَّأْنَا. قُلْتُ كَمْ كُنْتُمْ قَالَ لَوْ كُنَّا مِائَةَ أَلْفٍ لَكَفَانَا، كُنَّا خَمْسَ عَشْرَةَ مِائَةً.
Мусо ибн Исмоил бизга айтди, Абдулазиз ибн Муслим бизга айтди, Ҳусайн бизга айтди, Солим ибн Абул-Жаъддан, Жобир ибн Абдуллаҳ розияллаҳу анҳумодан, у деди: Ҳудайбия куни одамлар чанқади. Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдида бир чарм идиш (раква) бор эди, у таҳорат олди. Одамлар унга томон (сувга) талпинди. У: «Сизларга нима бўлди?», деди. Улар: «Бизда таҳорат оладиган ва ичадиган сув йўқ, фақат сенинг олдингдаги (сув) бор», дедилар. (Набий) қўлини чарм идишга қўйди, сув унинг бармоқлари орасидан булоқлардек отилиб чиқа бошлади. Биз ичдик ва таҳорат олдик. Мен: «Неча (киши) эдингиз?», дедим. У: «Агар юз минг бўлганимизда ҳам бизга етар эди; биз бир ярим минг (1500) эдик», деди.