حَدَّثَنَا يُوسُفُ بْنُ عِيسَى، حَدَّثَنَا ابْنُ فُضَيْلٍ، حَدَّثَنَا حُصَيْنٌ، عَنْ سَالِمٍ، عَنْ جَابِرٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ عَطِشَ النَّاسُ يَوْمَ الْحُدَيْبِيَةِ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَيْنَ يَدَيْهِ رَكْوَةٌ، فَتَوَضَّأَ مِنْهَا، ثُمَّ أَقْبَلَ النَّاسُ نَحْوَهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَا لَكُمْ ". قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ لَيْسَ عِنْدَنَا مَاءٌ نَتَوَضَّأُ بِهِ، وَلاَ نَشْرَبُ إِلاَّ مَا فِي رَكْوَتِكَ. قَالَ فَوَضَعَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَدَهُ فِي الرَّكْوَةِ، فَجَعَلَ الْمَاءُ يَفُورُ مِنْ بَيْنِ أَصَابِعِهِ كَأَمْثَالِ الْعُيُونِ، قَالَ فَشَرِبْنَا وَتَوَضَّأْنَا. فَقُلْتُ لِجَابِرٍ كَمْ كُنْتُمْ يَوْمَئِذٍ قَالَ لَوْ كُنَّا مِائَةَ أَلْفٍ لَكَفَانَا، كُنَّا خَمْسَ عَشْرَةَ مِائَةً.
Юсуф ибн Исо бизга айтди, Ибн Фудайл бизга айтди, Ҳусайн бизга айтди, у Солимдан, у Жобир розияллаҳу анҳудан: У айтди: Ҳудайбия куни одамлар ташна бўлдилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдида бир чарм идиш (раква) бор эди, ундан таҳорат қилди. Кейин одамлар унинг томон юзландилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Сизларга нима бўлди?» Улар дедилар: «Эй Расулуллаҳ, бизда таҳорат қиладиган ҳам, ичадиган ҳам сув йўқ, фақат сенинг идишингдагидан бошқа.» У айтди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам қўлини идишга қўйди, шунда сув бармоқлари орасидан булоқлардек отилиб чиқа бошлади. У айтди: Биз ичдик ва таҳорат қилдик. Мен Жобирга дедим: «Ўша куни нечта эдингиз?» У деди: «Агар юз минг бўлганимизда ҳам бизга етарди. Биз беш-ўн беш юз (яъни минг беш юз) эдик.»