حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ عُبَيْدٍ، حَدَّثَنَا بُشَيْرُ، بْنُ يَسَارٍ الأَنْصَارِيُّ عَنْ سَهْلِ بْنِ أَبِي حَثْمَةَ الأَنْصَارِيِّ، أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّ نَفَرًا مِنْهُمُ انْطَلَقُوا إِلَى خَيْبَرَ فَتَفَرَّقُوا فِيهَا فَوَجَدُوا أَحَدَهُمْ قَتِيلاً . وَسَاقَ الْحَدِيثَ وَقَالَ فِيهِ فَكَرِهَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ يُبْطِلَ دَمَهُ فَوَدَاهُ مِائَةً مِنْ إِبِلِ الصَّدَقَةِ .
Бизга Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн Нумайр ривоят қилди, бизга отам ривоят қилди, бизга Саъийд ибн Убайд ривоят қилди, бизга Бушайр ибн Ясор ал-Ансорий Саҳл ибн Абу Ҳасма ал-Ансорийдан ривоят қилдики, у хабар бердики, улардан бир гуруҳ киши Хайбарга йўл олдилар ва у ерда ажралишдилар, сўнг улардан бирини ўлдирилган ҳолда топдилар. Ва у ҳадисни келтирди, унда: «Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унинг қонини бекор кетишини ёқтирмади ва унинг хунини садақа туяларидан юзтаси (қилиб) тўлади», деди.