حَدَّثَنِي إِسْحَاقُ بْنُ مَنْصُورٍ، أَخْبَرَنَا بِشْرُ بْنُ عُمَرَ، قَالَ سَمِعْتُ مَالِكَ بْنَ أَنَسٍ، يَقُولُ حَدَّثَنِي أَبُو لَيْلَى بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ سَهْلٍ، عَنْ سَهْلِ بْنِ أَبِي حَثْمَةَ، أَنَّهُ أَخْبَرَهُ عَنْ رِجَالٍ، مِنْ كُبَرَاءِ قَوْمِهِ أَنَّ عَبْدَ، اللَّهِ بْنَ سَهْلٍ وَمُحَيِّصَةَ خَرَجَا إِلَى خَيْبَرَ مِنْ جَهْدٍ أَصَابَهُمْ فَأَتَى مُحَيِّصَةُ فَأَخْبَرَ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ سَهْلٍ قَدْ قُتِلَ وَطُرِحَ فِي عَيْنٍ أَوْ فَقِيرٍ فَأَتَى يَهُودَ فَقَالَ أَنْتُمْ وَاللَّهِ قَتَلْتُمُوهُ . قَالُوا وَاللَّهِ مَا قَتَلْنَاهُ . ثُمَّ أَقْبَلَ حَتَّى قَدِمَ عَلَى قَوْمِهِ فَذَكَرَ لَهُمْ ذَلِكَ ثُمَّ أَقْبَلَ هُوَ وَأَخُوهُ حُوَيِّصَةُ وَهُوَ أَكْبَرُ مِنْهُ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ سَهْلٍ فَذَهَبَ مُحَيِّصَةُ لِيَتَكَلَّمَ وَهُوَ الَّذِي كَانَ بِخَيْبَرَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِمُحَيِّصَةَ " كَبِّرْ كَبِّرْ " . يُرِيدُ السِّنَّ فَتَكَلَّمَ حُوَيِّصَةُ ثُمَّ تَكَلَّمَ مُحَيِّصَةُ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِمَّا أَنْ يَدُوا صَاحِبَكُمْ وَإِمَّا أَنْ يُؤْذِنُوا بِحَرْبٍ " . فَكَتَبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَيْهِمْ فِي ذَلِكَ فَكَتَبُوا إِنَّا وَاللَّهِ مَا قَتَلْنَاهُ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِحُوَيِّصَةَ وَمُحَيِّصَةَ وَعَبْدِ الرَّحْمَنِ " أَتَحْلِفُونَ وَتَسْتَحِقُّونَ دَمَ صَاحِبِكُمْ " . قَالُوا لاَ . قَالَ " فَتَحْلِفُ لَكُمْ يَهُودُ " . قَالُوا لَيْسُوا بِمُسْلِمِينَ . فَوَدَاهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ عِنْدِهِ فَبَعَثَ إِلَيْهِمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِائَةَ نَاقَةٍ حَتَّى أُدْخِلَتْ عَلَيْهِمُ الدَّارَ . فَقَالَ سَهْلٌ فَلَقَدْ رَكَضَتْنِي مِنْهَا نَاقَةٌ حَمْرَاءُ .
Менга Ишоқ ибн Мансур ривоят қилди, бизга Бишр ибн Умар хабар берди, у: «Мен Молик ибн Анасни: ‹Менга Абу Лайла ибн Абдуллаҳ ибн Абдурраҳмон ибн Саҳл Саҳл ибн Абу Ҳасмадан ривоят қилдики, у хабар берди, қавмининг улуғларидан бир неча кишилардан: Абдуллаҳ ибн Саҳл ва Муҳаййиса бошларига тушган қийинчилик туфайли Хайбарга чиқдилар. Сўнг Муҳаййиса келиб, Абдуллаҳ ибн Саҳл ўлдирилиб, бир булоққа ёки чуқурга ташлаб қўйилганини хабар қилди. У яҳудийларнинг олдига келиб: «Валлаҳи, уни сизлар ўлдирдингизлар», деди. Улар: «Валлаҳи, биз уни ўлдирмадик», дедилар. Сўнг у қавмига келиб, уларга буни зикр қилди. Кейин у ва акаси Ҳуваййиса — у ундан каттароқ эди — ҳамда Абдурраҳмон ибн Саҳл йўл олдилар. Муҳаййиса гапирмоқчи бўлди — у Хайбарда бўлган киши эди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Муҳаййисага: ‹Каттага, каттага (йўл бер)›, деди — ёшни назарда тутиб. Шунда Ҳуваййиса гапирди, сўнг Муҳаййиса гапирди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: ‹Ё улар соҳибингизнинг хунини тўлайдилар, ё уруш эълон қилинади›, деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бу ҳақда уларга (яҳудийларга) ёзди, улар: «Валлаҳи, биз уни ўлдирмадик», деб ёздилар. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Ҳуваййиса, Муҳаййиса ва Абдурраҳмонга: ‹Қасам ичиб, соҳибингизнинг хунига ҳақдор бўласизларми?›, деди. Улар: «Йўқ», дедилар. У: ‹Унда яҳудийлар сизлар учун қасам ичадилар›, деди. Улар: «Улар мусулмон эмас-ку», дедилар. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унинг хунини ўз ҳузуридан тўлади ва Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уларга юзта туя юборди, то улар (Саҳл оиласининг) ҳовлисига киритилди. Саҳл: «Шулардан бир қизил туя менга тепди», деди›, деганини эшитдим», деди.