وَحَدَّثَنَا هَدَّابُ بْنُ خَالِدٍ، حَدَّثَنَا هَمَّامٌ، حَدَّثَنَا قَتَادَةُ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ جَارِيَةً، وُجِدَ رَأْسُهَا قَدْ رُضَّ بَيْنَ حَجَرَيْنِ فَسَأَلُوهَا مَنْ صَنَعَ هَذَا بِكِ فُلاَنٌ فُلاَنٌ حَتَّى ذَكَرُوا يَهُودِيًّا فَأَوْمَتْ بِرَأْسِهَا فَأُخِذَ الْيَهُودِيُّ فَأَقَرَّ فَأَمَرَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ يُرَضَّ رَأْسُهُ بِالْحِجَارَةِ .
Ва бизга Ҳаддоб ибн Холид ривоят қилди, бизга Ҳаммом ривоят қилди, бизга Қатода Анас ибн Моликдан ривоят қилдики: бир чўрининг боши икки тош орасида эзилган ҳолда топилди. Улар ундан: ‹Буни сенга ким қилди, фалончими, фалончими?› деб сўрашди, ниҳоят бир яҳудийни эслатишганда, у боши билан ишора қилди. Шунда яҳудий тутилди ва у иқрор бўлди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унинг бошини тошлар билан эзишга буюрди.