حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، أَخْبَرَنَا هَمَّامٌ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ جَارِيَةً، وُجِدَتْ، قَدْ رُضَّ رَأْسُهَا بَيْنَ حَجَرَيْنِ فَقِيلَ لَهَا مَنْ فَعَلَ بِكِ هَذَا أَفُلاَنٌ أَفُلاَنٌ حَتَّى سُمِّيَ الْيَهُودِيُّ فَأَوْمَتْ بِرَأْسِهَا فَأُخِذَ الْيَهُودِيُّ فَاعْتَرَفَ فَأَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ يُرَضَّ رَأْسُهُ بِالْحِجَارَةِ .
Бизга Муҳаммад ибн Касир ривоят қилди, бизга Ҳаммом хабар берди, у Қатодадан, у Анасдан ривоят қилдики, бир чўри қиз боши икки тош орасида эзилган ҳолда топилди. Унга: «Сенга буни ким қилди, фалончими, фалончими?», дейилди, ҳатто у яҳудийнинг исми айтилгунча. Шунда у боши билан ишора қилди. Сўнг яҳудий ушланди ва иқрор бўлди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унинг бошини тошлар билан эзишни буюрдилар.