حَدَّثَنَا حَسَّانُ بْنُ أَبِي عَبَّادٍ، حَدَّثَنَا هَمَّامٌ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ يَهُوِدِيًّا، رَضَّ رَأْسَ جَارِيَةٍ بَيْنَ حَجَرَيْنِ، فَقِيلَ لَهَا مَنْ فَعَلَ بِكِ، أَفُلاَنٌ أَوْ فُلاَنٌ حَتَّى سُمِّيَ الْيَهُودِيُّ، فَأَوْمَأَتْ بِرَأْسِهَا، فَجِيءَ بِهِ، فَلَمْ يَزَلْ حَتَّى اعْتَرَفَ، فَأَمَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَرُضَّ رَأْسُهُ بِالْحِجَارَةِ.
Бизга Ҳассон ибн Абу Аббод ривоят қилди, бизга Ҳаммом ривоят қилди, у Қатодадан, у Анасдан (розияллаҳу анҳу): Бир яҳудий бир чўри(қиз)нинг бошини икки тош орасида эзди. Унга: Буни сенга ким қилди? Фалончими, фалончими? дейилди, токи яҳудий(нинг номи) айтилди. У боши билан (ҳа деб) ишора қилди. У (яҳудий) келтирилди ва у — токи эътироф қилгунча — (сўроқ қилинди). Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) буюрди, унинг боши тошлар билан эзилди.