وَحَدَّثَنَا سُرَيْجُ بْنُ يُونُسَ، وَعَمْرٌو النَّاقِدُ، - وَاللَّفْظُ لِسُرَيْجٍ - قَالاَ حَدَّثَنَا عَبْدُ، اللَّهِ بْنُ رَجَاءٍ عَنْ يُونُسَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَالِمٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ نَفَّلَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَفَلاً سِوَى نَصِيبِنَا مِنَ الْخُمْسِ فَأَصَابَنِي شَارِفٌ وَالشَّارِفُ الْمُسِنُّ الْكَبِيرُ
Бизга Сурайж ибн Юнус ва Амр ан-Ноқид — лафз Сурайжники — ривоят қилиб дедилар: Бизга Абдуллаҳ ибн Ражў Юнусдан, у Зуҳрийдан, у Солимдан, у отасидан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бизга хумусдан (бешдан бир улушдан) бўлган насибамиздан ташқари нафл (қўшимча ўлжа) бердилар. Шунда менга шориф (ёши катта туя) тегди — шориф кекса, ёши улуғ (туя)дир.