قَالَ وَحَدَّثَنِي بِشْرُ بْنُ الْحَكَمِ، - وَاللَّفْظُ لَهُ - حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، حَدَّثَنَا مُطَرِّفٌ، وَابْنُ، أَبْجَرَ سَمِعَا الشَّعْبِيَّ، يَقُولُ سَمِعْتُ الْمُغِيرَةَ بْنَ شُعْبَةَ، يُخْبِرُ بِهِ النَّاسَ عَلَى الْمِنْبَرِ قَالَ سُفْيَانُ رَفَعَهُ أَحَدُهُمَا - أُرَاهُ ابْنَ أَبْجَرَ - قَالَ " سَأَلَ مُوسَى رَبَّهُ مَا أَدْنَى أَهْلِ الْجَنَّةِ مَنْزِلَةً قَالَ هُوَ رَجُلٌ يَجِيءُ بَعْدَ مَا أُدْخِلَ أَهْلُ الْجَنَّةِ الْجَنَّةَ فَيُقَالُ لَهُ ادْخُلِ الْجَنَّةَ . فَيَقُولُ أَىْ رَبِّ كَيْفَ وَقَدْ نَزَلَ النَّاسُ مَنَازِلَهُمْ وَأَخَذُوا أَخَذَاتِهِمْ فَيُقَالُ لَهُ أَتَرْضَى أَنْ يَكُونَ لَكَ مِثْلُ مُلْكِ مَلِكٍ مِنْ مُلُوكِ الدُّنْيَا فَيَقُولُ رَضِيتُ رَبِّ . فَيَقُولُ لَكَ ذَلِكَ وَمِثْلُهُ وَمِثْلُهُ وَمِثْلُهُ وَمِثْلُهُ . فَقَالَ فِي الْخَامِسَةِ رَضِيتُ رَبِّ . فَيَقُولُ هَذَا لَكَ وَعَشَرَةُ أَمْثَالِهِ وَلَكَ مَا اشْتَهَتْ نَفْسُكَ وَلَذَّتْ عَيْنُكَ . فَيَقُولُ رَضِيتُ رَبِّ . قَالَ رَبِّ فَأَعْلاَهُمْ مَنْزِلَةً قَالَ أُولَئِكَ الَّذِينَ أَرَدْتُ غَرَسْتُ كَرَامَتَهُمْ بِيَدِي وَخَتَمْتُ عَلَيْهَا فَلَمْ تَرَ عَيْنٌ وَلَمْ تَسْمَعْ أُذُنٌ وَلَمْ يَخْطُرْ عَلَى قَلْبِ بَشَرٍ " . قَالَ وَمِصْدَاقُهُ فِي كِتَابِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ { فَلاَ تَعْلَمُ نَفْسٌ مَا أُخْفِيَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ أَعْيُنٍ} الآيَةَ .
Шаъбий айтди: Мен Муғира ибн Шуъбани — уни одамларга минбарда хабар бераётган ҳолда — эшитдим. Суфён: Уни (марфуъ қилиб) иккаласидан бири — менингча, Ибн Абжар — кўтарди — деди: "Мусо Роббидан: ‹Жаннат аҳлининг энг паст мартабалиси ким?› деб сўради. (Аллаҳ): ‹У бир киши(дир)ки, жаннат аҳли жаннатга киритилгандан кейин келади; унга: ‹Жаннатга кир› дейилади. У: ‹Эй Роббим, қандай (қилиб) — одамлар ўз манзилларига жойлашиб, ўз улушларини олиб бўлган-ку?!› дейди. Унга: ‹Сенга дунё подшоҳларидан бир подшоҳнинг мулки каби (мулк) бўлишига рози бўласанми?› дейилади. У: ‹Рози бўлдим, Роббим› дейди. (Аллаҳ): ‹Сенга у, ва унинг мисли, ва унинг мисли, ва унинг мисли, ва унинг мисли бор› дейди. Бешинчисида у: ‹Рози бўлдим, Роббим› дейди. (Аллаҳ): ‹Бу сенга, ва унинг ўн баробари бор; ва сенга нафсинг истаган, кўзинг лаззатланган (ҳар нарса) бор› дейди. У: ‹Рози бўлдим, Роббим› дейди.› ‹Роббим, уларнинг энг юқори мартабалиси-чи?› деди. (Аллаҳ): ‹Ана ўшалар — Мен (ато қилишни) ирода қилганлардир; уларнинг кароматини (эъзозини) Ўз қўлим билан экдим ва унга муҳр урдим; бас (уни) кўз кўрмаган, қулоқ эшитмаган ва бирор инсон қалбига кечмаган› деди" деди. (Равий:) Ва унинг тасдиғи Аллаҳ — азза ва жалла — нинг китобида: «Бас ҳеч бир жон — улар учун кўз қувонтирадиган (не не неъматлар) яшириб қўйилганини билмайди» — (шу) оят(дир).