حَدَّثَنَا أَبُو كَامِلٍ الْجَحْدَرِيُّ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، حَدَّثَنَا التَّيْمِيُّ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ، عَنْ قَبِيصَةَ بْنِ الْمُخَارِقِ، وَزُهَيْرِ بْنِ عَمْرٍو، قَالاَ لَمَّا نَزَلَتْ { وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الأَقْرَبِينَ} قَالَ انْطَلَقَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى رَضْمَةٍ مِنْ جَبَلٍ فَعَلاَ أَعْلاَهَا حَجَرًا ثُمَّ نَادَى " يَا بَنِي عَبْدِ مَنَافَاهْ إِنِّي نَذِيرٌ إِنَّمَا مَثَلِي وَمَثَلُكُمْ كَمَثَلِ رَجُلٍ رَأَى الْعَدُوَّ فَانْطَلَقَ يَرْبَأُ أَهْلَهُ فَخَشِيَ أَنْ يَسْبِقُوهُ فَجَعَلَ يَهْتِفُ يَا صَبَاحَاهْ " .
Қабиса ибн ал-Мухориқ ва Зуҳайр ибн Амр айтдилар: «Ва энг яқин авлод-уруғингни огоҳлантир» (ояти) нозил бўлганида, Аллаҳнинг Набийси (соллаллаҳу алайҳи васаллам) тоғдан бир тўп (тошли) жойга борди, унинг энг тепасидаги тошга чиқди, кейин: "Эй Абду Маноф болалари! Албатта мен (сизларга) огоҳлантирувчиман; менинг ва сизларнинг мисолимиз — душманни кўриб, ўз аҳлига (хабар бергани) қаровул бўлиб кетган, лекин (душман) ўзидан олдин (аҳлига) етиб боришидан қўрқиб: ‹Вой тонг (хавфи)! (Душман бостириб келди!)› деб бақир(аб чақир)а бошлаган бир кишининг мисли кабидир" деб нидо қилди.