511-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Иймон китоби
حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ عُمَيْرٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْحَارِثِ، قَالَ سَمِعْتُ الْعَبَّاسَ، يَقُولُ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ أَبَا طَالِبٍ كَانَ يَحُوطُكَ وَيَنْصُرُكَ فَهَلْ نَفَعَهُ ذَلِكَ قَالَ " نَعَمْ وَجَدْتُهُ فِي غَمَرَاتٍ مِنَ النَّارِ فَأَخْرَجْتُهُ إِلَى ضَحْضَاحٍ " .
Абдуллаҳ ибн ал-Ҳорис айтди: Мен Аббосни (шундай деб) айтаётганини эшитдим: Мен: "Эй Расулуллаҳ, албатта Абу Толиб сени ҳимоя қилар ва сенга ёрдам берар эди; бас бу унга фойда бердими?" дедим. У: "Ҳа; мен уни дўзахнинг чуқурларида топдим ва уни саёз (жойга) чиқардим" деди.