حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ، - يَعْنِي الدَّرَاوَرْدِيَّ - عَنْ عُمَارَةَ بْنِ، غَزِيَّةَ عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، أَنَّ رَجُلاً، قَدِمَ مِنْ جَيْشَانَ - وَجَيْشَانُ مِنَ الْيَمَنِ - فَسَأَلَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم عَنْ شَرَابٍ يَشْرَبُونَهُ بِأَرْضِهِمْ مِنَ الذُّرَةِ يُقَالُ لَهُ الْمِزْرُ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَوَمُسْكِرٌ هُوَ " . قَالَ نَعَمْ . قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " كُلُّ مُسْكِرٍ حَرَامٌ إِنَّ عَلَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ عَهْدًا لِمَنْ يَشْرَبُ الْمُسْكِرَ أَنْ يَسْقِيَهُ مِنْ طِينَةِ الْخَبَالِ " . قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ وَمَا طِينَةُ الْخَبَالِ قَالَ " عَرَقُ أَهْلِ النَّارِ أَوْ عُصَارَةُ أَهْلِ النَّارِ " .
Бизга Қутайба ибн Саид ривоят қилди, бизга Абдулазиз — яъни ад-Даровардий — Умора ибн Ғазийядан, у Абуз-Зубайрдан, у Жобирдан ривоят қилди: Бир киши Жайшондан келди — Жайшон Ямандадир — ва Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан ўз юртларида жўхоридан тайёрлаб ичадиган, мизр деб аталадиган бир ичимлик ҳақида сўради. Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «У маст қиладими?» дедилар. У: ‹Ҳа›, деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Ҳар бир маст қиладиган нарса ҳаромдир. Албатта Аллаҳ азза ва жалла зиммасига олган аҳд борки, маст қиладиган нарсани ичган кишига ‹тийнатул хабол›дан ичиради», дедилар. Улар: ‹Ё Расулуллаҳ, ‹тийнатул хабол› нима?› дедилар. У: «Дўзах аҳлининг тери (суви) ёки дўзах аҳлининг шарбати», дедилар.