حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَعَمْرٌو النَّاقِدُ، وَزُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، وَمُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ، اللَّهِ بْنِ نُمَيْرٍ - وَاللَّفْظُ لِزُهَيْرٍ - قَالُوا حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ قَدِمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم الْمَدِينَةَ وَأَنَا ابْنُ عَشْرٍ وَمَاتَ وَأَنَا ابْنُ عِشْرِينَ وَكُنَّ أُمَّهَاتِي يَحْثُثْنَنِي عَلَى خِدْمَتِهِ فَدَخَلَ عَلَيْنَا دَارَنَا فَحَلَبْنَا لَهُ مِنْ شَاةٍ دَاجِنٍ وَشِيبَ لَهُ مِنْ بِئْرٍ فِي الدَّارِ فَشَرِبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ لَهُ عُمَرُ وَأَبُو بَكْرٍ عَنْ شِمَالِهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَعْطِ أَبَا بَكْرٍ . فَأَعْطَاهُ أَعْرَابِيًّا عَنْ يَمِينِهِ وَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " الأَيْمَنَ فَالأَيْمَنَ " .
Бизга Абу Бакр ибн Абу Шайба, Амр ан-Ноқид, Зуҳайр ибн Ҳарб ва Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн Нумайр ривоят қилдилар — матн Зуҳайрники — улар дедилар: бизга Суфён ибн Уяйна Зуҳрийдан, у Анасдан ривоят қилди. У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Мадинага келганларида мен ўн ёшда эдим, вафот этганларида йигирма ёшда эдим. Оналарим мени у кишига хизмат қилишга ундар эдилар. У бизнинг уйимизга кирдилар, биз у кишига уй қўйидан сут соғдик ва уйимиздаги қудуқдан унга сув аралаштирилди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ичдилар. Умар ва Абу Бакр у кишининг чап томонларида эди. Умар: «Ё Расулуллаҳ, Абу Бакрга беринг» деди. Лекин у киши ўнг томонларидаги аъробийга бердилар ва Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Ўнг томондагига, сўнг ўнг томондагига» дедилар.