حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، قَالَ سَمِعْتُ جَبَلَةَ، بْنَ سُحَيْمٍ قَالَ كَانَ ابْنُ الزُّبَيْرِ يَرْزُقُنَا التَّمْرَ - قَالَ - وَقَدْ كَانَ أَصَابَ النَّاسَ يَوْمَئِذٍ جُهْدٌ وَكُنَّا نَأْكُلُ فَيَمُرُّ عَلَيْنَا ابْنُ عُمَرَ وَنَحْنُ نَأْكُلُ فَيَقُولُ لاَ تُقَارِنُوا فَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنِ الإِقْرَانِ إِلاَّ أَنْ يَسْتَأْذِنَ الرَّجُلُ أَخَاهُ . قَالَ شُعْبَةُ لاَ أُرَى هَذِهِ الْكَلِمَةَ إِلاَّ مِنْ كَلِمَةِ ابْنِ عُمَرَ . يَعْنِي الاِسْتِئْذَانَ .
Бизга Муҳаммад ибн ал-Мусанно ривоят қилди: бизга Муҳаммад ибн Жаъфар ривоят қилди: бизга Шуъба ривоят қилди. У айтди: мен Жабала ибн Суҳаймдан эшитдим, у айтди: Ибн аз-Зубайр бизга хурмо ризқ қилиб берарди. У айтди: ўша кунлари одамларга қийинчилик етган эди, биз ер эдик, Ибн Умар биз еяётганимизда ёнимиздан ўтар ва: «Жуфтлаб еманглар, чунки Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам, киши биродаридан рухсат сўрамагунча, жуфтлаб ейишдан қайтарган» дер эди. Шуъба айтди: мен бу сўзни — яъни рухсат сўрашни — фақат Ибн Умарнинг сўзидан деб биламан.