حَدَّثَنَا هَارُونُ بْنُ سَعِيدٍ الأَيْلِيُّ، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، قَالَ وَأَخْبَرَنِي مَخْرَمَةُ بْنُ بُكَيْرٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ حُمْرَانَ، مَوْلَى عُثْمَانَ قَالَ تَوَضَّأَ عُثْمَانُ بْنُ عَفَّانَ يَوْمًا وُضُوءًا حَسَنًا ثُمَّ قَالَ رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم تَوَضَّأَ فَأَحْسَنَ الْوُضُوءَ ثُمَّ قَالَ " مَنْ تَوَضَّأَ هَكَذَا ثُمَّ خَرَجَ إِلَى الْمَسْجِدِ لاَ يَنْهَزُهُ إِلاَّ الصَّلاَةُ غُفِرَ لَهُ مَا خَلاَ مِنْ ذَنْبِهِ " .
Ҳумрон — Усмоннинг мавлоси — айтди: Бир куни Усмон ибн Аффон гўзал (мукаммал) вузу қилди, кейин: "Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни вузу қилиб, вузуни гўзал бажарган ҳолда кўрдим; кейин у: ‹Ким шундай вузу қилиб, кейин масжидга чиқса — уни фақат намоздан бошқа нарса (йўлга) ундамаган бўлса — ундан ўтган гуноҳи кечирилади› деди" деди.