5492-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Кийим ва безак
وَحَدَّثَنَا ابْنُ الْمُثَنَّى، وَابْنُ، بَشَّارٍ قَالاَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَاصِمِ بْنِ كُلَيْبٍ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا بُرْدَةَ، قَالَ سَمِعْتُ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ، قَالَ نَهَى أَوْ نَهَانِي يَعْنِي النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرَ نَحْوَهُ .
Ва бизга Ибнул Мусанно ва Ибн Башшор ривоят қилиб дедилар: Бизга Муҳаммад ибн Жаъфар ривоят қилди, бизга Шуъба Осим ибн Кулайбдан ривоят қилиб деди: Мен Абу Бурдадан эшитдим, у деди: Мен Али ибн Абу Толибдан эшитдим, у деди: У — яъни Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам — қайтарди ёки мени қайтарди. Сўнг у шунга ўхшашини зикр қилди.