وَحَدَّثَنِي أَبُو الطَّاهِرِ، أَحْمَدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ سَرْحٍ أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي مَالِكُ بْنُ أَنَسٍ، عَنْ صَيْفِيٍّ، - وَهُوَ عِنْدَنَا مَوْلَى ابْنِ أَفْلَحَ - أَخْبَرَنِي أَبُو السَّائِبِ، مَوْلَى هِشَامِ بْنِ زُهْرَةَ أَنَّهُ دَخَلَ عَلَى أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ فِي بَيْتِهِ قَالَ فَوَجَدْتُهُ يُصَلِّي فَجَلَسْتُ أَنْتَظِرُهُ حَتَّى يَقْضِيَ صَلاَتَهُ فَسَمِعْتُ تَحْرِيكًا فِي عَرَاجِينَ فِي نَاحِيَةِ الْبَيْتِ فَالْتَفَتُّ فَإِذَا حَيَّةٌ فَوَثَبْتُ لأَقْتُلَهَا فَأَشَارَ إِلَىَّ أَنِ اجْلِسْ . فَجَلَسْتُ فَلَمَّا انْصَرَفَ أَشَارَ إِلَى بَيْتٍ فِي الدَّارِ فَقَالَ أَتَرَى هَذَا الْبَيْتَ فَقُلْتُ نَعَمْ . قَالَ كَانَ فِيهِ فَتًى مِنَّا حَدِيثُ عَهْدٍ بِعُرْسٍ - قَالَ - فَخَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى الْخَنْدَقِ فَكَانَ ذَلِكَ الْفَتَى يَسْتَأْذِنُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِأَنْصَافِ النَّهَارِ فَيَرْجِعُ إِلَى أَهْلِهِ فَاسْتَأْذَنَهُ يَوْمًا فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " خُذْ عَلَيْكَ سِلاَحَكَ فَإِنِّي أَخْشَى عَلَيْكَ قُرَيْظَةَ " . فَأَخَذَ الرَّجُلُ سِلاَحَهُ ثُمَّ رَجَعَ فَإِذَا امْرَأَتُهُ بَيْنَ الْبَابَيْنِ قَائِمَةً فَأَهْوَى إِلَيْهَا الرُّمْحَ لِيَطْعُنَهَا بِهِ وَأَصَابَتْهُ غَيْرَةٌ فَقَالَتْ لَهُ اكْفُفْ عَلَيْكَ رُمْحَكَ وَادْخُلِ الْبَيْتَ حَتَّى تَنْظُرَ مَا الَّذِي أَخْرَجَنِي . فَدَخَلَ فَإِذَا بِحَيَّةٍ عَظِيمَةٍ مُنْطَوِيَةٍ عَلَى الْفِرَاشِ فَأَهْوَى إِلَيْهَا بِالرُّمْحِ فَانْتَظَمَهَا بِهِ ثُمَّ خَرَجَ فَرَكَزَهُ فِي الدَّارِ فَاضْطَرَبَتْ عَلَيْهِ فَمَا يُدْرَى أَيُّهُمَا كَانَ أَسْرَعَ مَوْتًا الْحَيَّةُ أَمِ الْفَتَى قَالَ فَجِئْنَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرْنَا ذَلِكَ لَهُ وَقُلْنَا ادْعُ اللَّهَ يُحْيِيهِ لَنَا . فَقَالَ " اسْتَغْفِرُوا لِصَاحِبِكُمْ " . ثُمَّ قَالَ " إِنَّ بِالْمَدِينَةِ جِنًّا قَدْ أَسْلَمُوا فَإِذَا رَأَيْتُمْ مِنْهُمْ شَيْئًا فَآذِنُوهُ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ فَإِنْ بَدَا لَكُمْ بَعْدَ ذَلِكَ فَاقْتُلُوهُ فَإِنَّمَا هُوَ شَيْطَانٌ " .
Менга Абу Тоҳир Аҳмад ибн Амр ибн Сарҳ ривоят қилди: Бизга Абдуллаҳ ибн Ваҳб хабар берди: Менга Молик ибн Анас Сайфийдан — у бизнинг олдимизда Ибн Афлаҳнинг озод қилинган қулидир — хабар берди: Менга Абу Соиб, Ҳишом ибн Зуҳранинг озод қилинган қули хабар бердики, у Абу Саъид ал-Худрийнинг уйига кирди. У деди: Мен уни намоз ўқиётган ҳолда топдим, бас, намозини тугатгунича кутиб ўтирдим. Уйнинг бир бурчагидаги хурмо шохлари орасида бир ҳаракатни эшитиб қолдим. Қарасам, бир илон экан. Мен уни ўлдириш учун сапчиб турдим. У менга: «Ўтир», деб ишора қилди. Мен ўтирдим. Намоздан бўшагач, у ҳовлидаги бир уйга ишора қилиб: «Мана шу уйни кўряпсанми?» деди. Мен: «Ҳа», дедим. У деди: Унда биздан янги уйланган бир йигит бор эди. Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан Хандаққа чиқдик. Ўша йигит Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан кундузнинг ярмида рухсат сўраб, аҳлининг олдига қайтар эди. Бир куни ундан рухсат сўради. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга: «Қуролингни ол, чунки мен сенга Қурайза (яҳудийлари)дан хавф қиламан», деди. Бас, у киши қуролини олди, сўнг қайтди. Қараса, хотини икки эшик орасида турган экан. У хотинини найза билан санчиш учун унга ҳамла қилди, чунки уни рашк тутган эди. Хотини унга: «Найзангни ўзингдан ушлаб тур ва уйга кир, мени нима чиқарганини кўр», деди. У кирди. Қараса, тўшак устида ўралиб ётган улкан бир илон экан. У найза билан унга ҳамла қилиб, уни санчиб олди, сўнг чиқиб, уни ҳовлига санчиб қўйди. Шунда у (илон) унда (найзада) типирчилади. Қайси бири тезроқ ўлди — илонми ёки йигитми — билинмади. У деди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келдик ва буни унга айтдик. Биз: «Аллаҳга дуо қилинг, уни биз учун тирилтирсин», дедик. У: «Ўртоғингиз учун мағфират сўранг», деди. Сўнг: «Албатта Мадинада исломни қабул қилган жинлар бор. Бас, улардан бирор нарса кўрсангиз, унга уч кун огоҳлантириш беринг. Агар шундан кейин ҳам сизга кўринса, уни ўлдиринглар, чунки у шайтондир», деди.