حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ مَوْهَبٍ الرَّمْلِيُّ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنِ ابْنِ عَجْلاَنَ، عَنْ صَيْفِيٍّ أَبِي سَعِيدٍ، مَوْلَى الأَنْصَارِ عَنْ أَبِي السَّائِبِ، قَالَ أَتَيْتُ أَبَا سَعِيدٍ الْخُدْرِيَّ فَبَيْنَا أَنَا جَالِسٌ، عِنْدَهُ سَمِعْتُ تَحْتَ، سَرِيرِهِ تَحْرِيكَ شَىْءٍ فَنَظَرْتُ فَإِذَا حَيَّةٌ فَقُمْتُ فَقَالَ أَبُو سَعِيدٍ مَا لَكَ فَقُلْتُ حَيَّةٌ هَا هُنَا . قَالَ فَتُرِيدُ مَاذَا قُلْتُ أَقْتُلُهَا . فَأَشَارَ إِلَى بَيْتٍ فِي دَارِهِ تِلْقَاءَ بَيْتِهِ فَقَالَ إِنَّ ابْنَ عَمٍّ لِي كَانَ فِي هَذَا الْبَيْتِ فَلَمَّا كَانَ يَوْمُ الأَحْزَابِ اسْتَأْذَنَ إِلَى أَهْلِهِ وَكَانَ حَدِيثَ عَهْدٍ بِعُرْسٍ فَأَذِنَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَمَرَهُ أَنْ يَذْهَبَ بِسِلاَحِهِ فَأَتَى دَارَهُ فَوَجَدَ امْرَأَتَهُ قَائِمَةً عَلَى بَابِ الْبَيْتِ فَأَشَارَ إِلَيْهَا بِالرُّمْحِ فَقَالَتْ لاَ تَعْجَلْ حَتَّى تَنْظُرَ مَا أَخْرَجَنِي . فَدَخَلَ الْبَيْتَ فَإِذَا حَيَّةٌ مُنْكَرَةٌ فَطَعَنَهَا بِالرُّمْحِ ثُمَّ خَرَجَ بِهَا فِي الرُّمْحِ تَرْتَكِضُ قَالَ فَلاَ أَدْرِي أَيُّهُمَا كَانَ أَسْرَعَ مَوْتًا الرَّجُلُ أَوِ الْحَيَّةُ فَأَتَى قَوْمُهُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالُوا ادْعُ اللَّهَ أَنْ يَرُدَّ صَاحِبَنَا . فَقَالَ " اسْتَغْفِرُوا لِصَاحِبِكُمْ " . ثُمَّ قَالَ " إِنَّ نَفَرًا مِنَ الْجِنِّ أَسْلَمُوا بِالْمَدِينَةِ فَإِذَا رَأَيْتُمْ أَحَدًا مِنْهُمْ فَحَذِّرُوهُ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ ثُمَّ إِنْ بَدَا لَكُمْ بَعْدُ أَنْ تَقْتُلُوهُ فَاقْتُلُوهُ بَعْدَ الثَّلاَثِ " .
Бизга Язид ибн Мавҳаб ар-Рамлий сўзлаб берди, бизга Лайс, Ибн Ажлондан, у ансорларнинг озод қилинган қули Сайфий Абу Саиддан, у Абу Соибдан сўзлаб берди, у деди: Мен Абу Саид ал-Худрийнинг олдига келдим. Мен унинг ҳузурида ўтирган пайтимда, унинг каравоти остида бирор нарсанинг қимирлаганини эшитдим. Қараган эдим, бир илон экан, шунда мен ўрнимдан турдим. Абу Саид: «Сенга нима бўлди?» деди. Мен: «Мана бу ерда илон бор», дедим. У: «Нима қилмоқчисан?» деди. Мен: «Уни ўлдираман», дедим. Шунда у ўз ҳовлисидаги, ўз уйига рўпара бир уйга ишора қилиб деди: «Менинг бир амакиваччам шу уйда эди. Ахзоб (хандақ) куни бўлганида, у аҳлига (уйига) рухсат сўради — у янги уйланган эди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга рухсат берди ва қуролини олиб боришни буюрди. У ўз уйига келди ва хотинини уйнинг эшиги олдида турган ҳолда кўрди. Шунда у найза билан унга (хотинига) ишора қилди. Хотини: «Шошилма, мени нима чиқарганини кўргин», деди. У уйга кирди ва бирдан бир даҳшатли илонни кўрди-да, уни найза билан санчди, кейин уни найзада чиқарди, у (илон) типирчилар эди». У деди: «Билмайман, қайси бири тезроқ ўлган — кишими ёки илонми». Унинг қавми Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келиб: «Аллаҳ дўстимизни қайтаришини сўраб дуо қилинг», дедилар. У: «Дўстингиз учун мағфират сўранг», деди. Сўнг деди: «Албатта, Мадинада бир гуруҳ жинлар Исломни қабул қилдилар. Бас, улардан бирортасини кўрсангиз, унга уч марта огоҳлантириш беринг. Сўнгра, агар шундан кейин уни ўлдиришни хоҳласангиз, уч (огоҳлантириш)дан кейин уни ўлдиринглар».