حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ قَزَعَةَ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عَامِرِ بْنِ سَعْدِ بْنِ مَالِكٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ عَادَنِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَامَ حَجَّةِ الْوَدَاعِ مِنْ مَرَضٍ أَشْفَيْتُ مِنْهُ عَلَى الْمَوْتِ، فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ، بَلَغَ بِي مِنَ الْوَجَعِ مَا تَرَى، وَأَنَا ذُو مَالٍ وَلاَ يَرِثُنِي إِلاَّ ابْنَةٌ لِي وَاحِدَةٌ، أَفَأَتَصَدَّقُ بِثُلُثَىْ مَالِي قَالَ " لاَ ". قَالَ فَأَتَصَدَّقُ بِشَطْرِهِ قَالَ " الثُّلُثُ يَا سَعْدُ، وَالثُّلُثُ كَثِيرٌ، إِنَّكَ أَنْ تَذَرَ ذُرِّيَّتَكَ أَغْنِيَاءَ خَيْرٌ مِنْ أَنْ تَذَرَهُمْ عَالَةً يَتَكَفَّفُونَ النَّاسَ ". قَالَ أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ عَنْ إِبْرَاهِيمَ " أَنْ تَذَرَ ذُرِّيَّتَكَ، وَلَسْتَ بِنَافِقٍ نَفَقَةً تَبْتَغِي بِهَا وَجْهَ اللَّهِ إِلاَّ آجَرَكَ اللَّهُ بِهَا، حَتَّى اللُّقْمَةَ تَجْعَلُهَا فِي فِي امْرَأَتِكَ ". قُلْتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، أُخَلَّفُ بَعْدَ أَصْحَابِي قَالَ " إِنَّكَ لَنْ تُخَلَّفَ فَتَعْمَلَ عَمَلاً تَبْتَغِي بِهِ وَجْهَ اللَّهِ إِلاَّ ازْدَدْتَ بِهِ دَرَجَةً وَرِفْعَةً، وَلَعَلَّكَ تُخَلَّفُ حَتَّى يَنْتَفِعَ بِكَ أَقْوَامٌ، وَيُضَرَّ بِكَ آخَرُونَ، اللَّهُمَّ أَمْضِ لأَصْحَابِي هِجْرَتَهُمْ، وَلاَ تَرُدَّهُمْ عَلَى أَعْقَابِهِمْ، لَكِنِ الْبَائِسُ سَعْدُ ابْنُ خَوْلَةَ يَرْثِي لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ تُوُفِّيَ بِمَكَّةَ ". وَقَالَ أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ وَمُوسَى عَنْ إِبْرَاهِيمَ " أَنْ تَذَرَ وَرَثَتَكَ ".
Яҳё ибн Қазаъа бизга айтди, Иброҳим бизга айтди, Зуҳрийдан, Омир ибн Саъд ибн Моликдан, отасидан, у деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Видолашув ҳажи йили мени — мен ундан ўлим ёқасига етган бир касалликдан (йўқлаб) кўрди. Мен: «Эй Расулуллаҳ, оғриқ менга кўраётганингдек етди; мен молли (бой) киши(ман), менга фақат бир қизимдан ўзга (бошқа) ворис йўқ; мен молимнинг учдан иккисини садақа қилайми?», дедим. У: «Йўқ», деди. (Саъд): «Унинг ярмини садақа қилайми?», деди. У: «Учдан бири (кифоя), эй Саъд, ва учдан бири (ҳам) кўп(дир); албатта сен ўз зурриётингни бой ҳолда қолдиришинг, уларни одамларга қўл чўзиб (сўраб) юрадиган камбағал ҳолда қолдиришингдан яхшироқдир», деди. Аҳмад ибн Юнус Иброҳимдан: «Сен ўз зурриётингни (бой) қолдиришинг; сен Аллаҳнинг важҳини (юзини, розилигини) истаб бирор инфоқ қилмайсан, илло Аллаҳ сени унга (савоб) ато қилади, ҳатто хотинингнинг оғзига солган луқмани (ҳам)», деди. (Саъд): «Эй Расулуллаҳ, мен ўз шерикларимдан кейин (Маккада) қолдириламанми?», дедим, деди. У: «Албатта сен (Маккада) қолдирилмайсан, бас, сен Аллаҳнинг важҳини истаб бирор амал қилмайсан, илло у билан сен даража ва кўтарилишда зиёда бўласан; шояд сен қолдириларсан, токи сен билан баъзи қавмлар нафъ олса, бошқалар сен билан зарар кўрса. Эй Аллаҳ, менинг шерикларимнинг ҳижратини амалга ошир (давом эттир) ва уларни ортларига (орқага) қайтарма; лекин бахти қаро Саъд ибн Хавла — Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга — Маккада вафот этгани учун — ачинар эди», деди. Аҳмад ибн Юнус ва Мусо Иброҳимдан: «Сен ўз ворасларингни (бой) қолдиришинг», деди.