حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَابْنُ أَبِي خَلَفٍ، قَالاَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عَامِرِ بْنِ سَعْدٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ مَرِضَ مَرَضًا - قَالَ ابْنُ أَبِي خَلَفٍ - بِمَكَّةَ - ثُمَّ اتَّفَقَا - أَشْفَى فِيهِ فَعَادَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ لِي مَالاً كَثِيرًا وَلَيْسَ يَرِثُنِي إِلاَّ ابْنَتِي أَفَأَتَصَدَّقُ بِالثُّلُثَيْنِ قَالَ " لاَ " . قَالَ فَبِالشَّطْرِ قَالَ " لاَ " . قَالَ فَبِالثُّلُثِ قَالَ " الثُّلُثُ وَالثُّلُثُ كَثِيرٌ إِنَّكَ أَنْ تَتْرُكَ وَرَثَتَكَ أَغْنِيَاءَ خَيْرٌ مِنْ أَنْ تَدَعَهُمْ عَالَةً يَتَكَفَّفُونَ النَّاسَ وَإِنَّكَ لَنْ تُنْفِقَ نَفَقَةً إِلاَّ أُجِرْتَ بِهَا حَتَّى اللُّقْمَةَ تَرْفَعُهَا إِلَى فِي امْرَأَتِكَ " . قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَتَخَلَّفُ عَنْ هِجْرَتِي قَالَ " إِنَّكَ إِنْ تُخَلَّفْ بَعْدِي فَتَعْمَلْ عَمَلاً صَالِحًا تُرِيدُ بِهِ وَجْهَ اللَّهِ لاَ تَزْدَادُ بِهِ إِلاَّ رِفْعَةً وَدَرَجَةً لَعَلَّكَ أَنْ تُخَلَّفَ حَتَّى يَنْتَفِعَ بِكَ أَقْوَامٌ وَيُضَرَّ بِكَ آخَرُونَ " . ثُمَّ قَالَ " اللَّهُمَّ أَمْضِ لأَصْحَابِي هِجْرَتَهُمْ وَلاَ تَرُدَّهُمْ عَلَى أَعْقَابِهِمْ لَكِنِ الْبَائِسُ سَعْدُ ابْنُ خَوْلَةَ يَرْثِي لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ مَاتَ بِمَكَّةَ " .
Бизга Усмон ибн Абу Шайба ва Ибн Абу Халаф ривоят қилиб, дедилар: Бизга Суфён Зуҳрийдан, у Омир ибн Саъддан, у отасидан ривоят қилди: У: «Мен — Ибн Абу Халаф: Маккада — деди, сўнг (иккаласи) бир хил айтдилар — бир касалликка учрадим, унда мен ўлимга яқинлашдим. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам мени кўргани келганларида, мен: ‹Эй Аллаҳнинг Расули, менинг кўп молим бор, қизимдан бошқа менга ворисим йўқ. Молимнинг учдан иккисини садақа қилайми?› дедим. У: ‹Йўқ›, дедилар. Мен: ‹Ярмини-чи?› дедим. У: ‹Йўқ›, дедилар. Мен: ‹Учдан бирини-чи?› дедим. У: ‹Учдан бир — учдан бир ҳам кўпдир. Ворисларингни бой қолдириб кетсанг, уларни одамлардан тиланадиган муҳтож қолдириб кетганингдан яхшироқдир. Сен Аллаҳнинг юзини истаб бирор нафақа қилсанг, албатта унга савоб оласан, ҳатто хотинингнинг оғзига олиб борган луқманг учун ҳам›, дедилар. Мен: ‹Эй Аллаҳнинг Расули, ҳижратимдан ортда қоламанми (Маккада ўлиб)?› дедим. У: ‹Сен мендан кейин (Маккада) ортда қолиб, Аллаҳнинг юзини истаб солиҳ амал қилсанг, у билан фақат (мартабанг) юксалади ва даража (ортади). Балки сен ортда қолиб, сен билан баъзи қавмлар манфаат топар, баъзилар эса зарар кўрар›, дедилар. Сўнг: ‹Эй Аллаҳ, ашобларимнинг ҳижратини амалга ошир, уларни ортларига қайтарма. Лекин Саъд ибн Хавла бахтсиздир›, дедилар — Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унинг Маккада вафот этганидан ачиндилар.