حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عَامِرِ بْنِ سَعْدِ بْنِ أَبِي وَقَّاصٍ، عَنْ أَبِيهِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَعُودُنِي عَامَ حَجَّةِ الْوَدَاعِ مِنْ وَجَعٍ اشْتَدَّ بِي فَقُلْتُ إِنِّي قَدْ بَلَغَ بِي مِنَ الْوَجَعِ وَأَنَا ذُو مَالٍ، وَلاَ يَرِثُنِي إِلاَّ ابْنَةٌ، أَفَأَتَصَدَّقُ بِثُلُثَىْ مَالِي قَالَ " لاَ ". فَقُلْتُ بِالشَّطْرِ فَقَالَ " لاَ " ثُمَّ قَالَ " الثُّلُثُ وَالثُّلْثُ كَبِيرٌ ـ أَوْ كَثِيرٌ ـ إِنَّكَ أَنْ تَذَرَ وَرَثَتَكَ أَغْنِيَاءَ خَيْرٌ مِنْ أَنْ تَذَرَهُمْ عَالَةً يَتَكَفَّفُونَ النَّاسَ، وَإِنَّكَ لَنْ تُنْفِقَ نَفَقَةً تَبْتَغِي بِهَا وَجْهَ اللَّهِ إِلاَّ أُجِرْتَ بِهَا، حَتَّى مَا تَجْعَلُ فِي فِي امْرَأَتِكَ ". فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ، أُخَلَّفُ بَعْدَ أَصْحَابِي قَالَ " إِنَّكَ لَنْ تُخَلَّفَ فَتَعْمَلَ عَمَلاً صَالِحًا إِلاَّ ازْدَدْتَ بِهِ دَرَجَةً وَرِفْعَةً، ثُمَّ لَعَلَّكَ أَنْ تُخَلَّفَ حَتَّى يَنْتَفِعَ بِكَ أَقْوَامٌ وَيُضَرَّ بِكَ آخَرُونَ، اللَّهُمَّ أَمْضِ لأَصْحَابِي هِجْرَتَهُمْ، وَلاَ تَرُدَّهُمْ عَلَى أَعْقَابِهِمْ، لَكِنِ الْبَائِسُ سَعْدُ ابْنُ خَوْلَةَ، يَرْثِي لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ مَاتَ بِمَكَّةَ ".
Абдуллаҳ ибн Юсуф бизга айтди: Молик бизга хабар берди, Ибн Шиҳобдан, у Омир ибн Саъд ибн Абу Ваққосдан, у отаси розияллаҳу анҳудан: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Видолашув ҳажи йили — менга кучайган бир оғриқдан (касалдан) — мени йўқлаб келдилар. Мен: ‹Менинг оғриқим шу даражага етди, мен мол-мулк эгасиман, менга бир қизимдан бошқа ҳеч ким мерос қолдирмайди (ворисим фақат бир қиз). Молим учдан икки қисмини садақа қилайми?› дедим. У зот: «Йўқ» дедилар. Мен: ‹Ярмини-чи?› дедим. У зот: «Йўқ» дедилар, сўнг: «Учдан бири (бўлсин), учдан бири ҳам катта — ёки кўп. Сен ворисларингни бой қолдиришинг, уларни — одамларга қўл очиб (тилаб) юрувчи муҳтож қолдиришингдан яхшироқдир. Сен Аллаҳ юзини истаб бирор нафақа қилсанг, ҳатто сен хотининг оғзига солган (луқма) ҳам — албатта унга ажр бериласан», дедилар. Мен: ‹Ё Расулуллаҳ, мен шерикларимдан кейин (Маккада) қолдириламанми (ёлғиз қоламанми)?› дедим. У зот: «Сен (орқада) қолдирилмайсан, бирор солиҳ амал қилсанг, албатта у билан даражанг ва мартабанг ортади. Сўнг, эҳтимол, сен (орқада) қолдирилиб, баъзи қавмлар сендан наф топар, бошқалар эса сендан зарар кўрар. Аллаҳим, шерикларимнинг ҳижратини бажар (охирига етказ), уларни орқаларига қайтарма. Лекин бечора Саъд ибн Хавла (дир)» — Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унинг Маккада вафот этганига ачиндилар.