حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي سَلَمَةَ، أَخْبَرَنَا الزُّهْرِيُّ، عَنْ عَامِرِ بْنِ سَعْدٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ جَاءَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَعُودُنِي مِنْ وَجَعٍ اشْتَدَّ بِي زَمَنَ حَجَّةِ الْوَدَاعِ فَقُلْتُ بَلَغَ بِي مَا تَرَى وَأَنَا ذُو مَالٍ وَلاَ يَرِثُنِي إِلاَّ ابْنَةٌ لِي أَفَأَتَصَدَّقُ بِثُلُثَىْ مَالِي قَالَ " لاَ ". قُلْتُ بِالشَّطْرِ قَالَ " لاَ ". قُلْتُ الثُّلُثُ قَالَ " الثُّلُثُ كَثِيرٌ، أَنْ تَدَعَ وَرَثَتَكَ أَغْنِيَاءَ خَيْرٌ مِنْ أَنْ تَذَرَهُمْ عَالَةً يَتَكَفَّفُونَ النَّاسَ وَلَنْ تُنْفِقَ نَفَقَةً تَبْتَغِي بِهَا وَجْهَ اللَّهِ إِلاَّ أُجِرْتَ عَلَيْهَا حَتَّى مَا تَجْعَلُ فِي فِي امْرَأَتِكَ ".
Мусо ибн Исмоил, Абдулазиз ибн Абдуллаҳ ибн Абу Саламадан: Бизга Зуҳрий, у Омир ибн Саъддан, у отасидан хабар берди: У: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам видо ҳажи пайтида мени қаттиқлашган оғриқдан йўқлаб келдилар. Мен: Кўраётганингча менга (касаллик) етди, мен мол эгасиман, менга битта қизимдан бошқа (ҳеч ким) ворис бўлмайди, молимнинг учдан иккисини садақа қилайми? дедим. У: «Йўқ» дедилар. Мен: Ярмини? дедим. У: «Йўқ» дедилар. Мен: Учдан бири? дедим. У: «Учдан бири (бўлсин), учдан бири ҳам кўпдир. Ворисларингни бой қолдиришинг, уларни одамларга қўл чўзадиган муҳтож қилиб қолдиришингдан яхшироқдир. Сен Аллаҳнинг юзини тилаб қилган ҳар қандай харажатинг учун — ҳатто хотинингнинг оғзига солган (луқма) учун ҳам — албатта савоб бериласан» дедилар.