باب قَوْلِ الْمَرِيضِ إِنِّي وَجِعٌ أَوْ وَارَأْسَاهْ، أَوِ اشْتَدَّ بِي الْوَجَعُ
حَدَّثَنَا قَبِيصَةُ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ ابْنِ أَبِي نَجِيحٍ، وَأَيُّوبَ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى، عَنْ كَعْبِ بْنِ عُجْرَةَ ـ رضى الله عنه. مَرَّ بِيَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا أُوقِدُ تَحْتَ الْقِدْرِ فَقَالَ " أَيُؤْذِيكَ هَوَامُّ رَأْسِكَ ". قُلْتُ نَعَمْ. فَدَعَا الْحَلاَّقَ فَحَلَقَهُ ثُمَّ أَمَرَنِي بِالْفِدَاءِ.
Қабиса, Суфёндан, у Ибн Абу Нажиҳ ва Айюбдан, у Мужоҳиддан, у Абдураҳмон ибн Абу Лайлодан, у Каъб ибн Ужрадан (розияллаҳу анҳу) ривоят қилади: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам менинг ёнимдан ўтдилар, мен қозон остида ўт ёқар эдим. У: «Бошингдаги ҳашаротлар (бит) сени безовта қиляптими?» дедилар. Мен: Ҳа, дедим. У киши сартарошни чақирдилар, у (бошини) қирди, сўнг у киши менга фидя (тўлов) беришни буюрдилар.
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى أَبُو زَكَرِيَّاءَ، أَخْبَرَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ بِلاَلٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، قَالَ سَمِعْتُ الْقَاسِمَ بْنَ مُحَمَّدٍ، قَالَ قَالَتْ عَائِشَةُ وَارَأْسَاهْ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " ذَاكِ لَوْ كَانَ وَأَنَا حَىٌّ، فَأَسْتَغْفِرُ لَكِ وَأَدْعُو لَكِ ". فَقَالَتْ عَائِشَةُ وَاثُكْلِيَاهْ، وَاللَّهِ إِنِّي لأَظُنُّكَ تُحِبُّ مَوْتِي، وَلَوْ كَانَ ذَاكَ لَظَلِلْتَ آخِرَ يَوْمِكَ مُعَرِّسًا بِبَعْضِ أَزْوَاجِكَ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " بَلْ أَنَا وَارَأْسَاهْ لَقَدْ هَمَمْتُ أَوْ أَرَدْتُ أَنْ أُرْسِلَ إِلَى أَبِي بَكْرٍ وَابْنِهِ، وَأَعْهَدَ أَنْ يَقُولَ الْقَائِلُونَ أَوْ يَتَمَنَّى الْمُتَمَنُّونَ، ثُمَّ قُلْتُ يَأْبَى اللَّهُ وَيَدْفَعُ الْمُؤْمِنُونَ، أَوْ يَدْفَعُ اللَّهُ وَيَأْبَى الْمُؤْمِنُونَ ".
Яҳё ибн Яҳё Абу Закариё, Сулаймон ибн Билолдан, у Яҳё ибн Саиддан: Қосим ибн Муҳаммадни эшитдим: У: Оиша: Вой бошим! деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «У (ўлим) мен тирик эканимда бўлса, мен сен учун мағфират сўрар ва сенга дуо қилар эдим» дедилар. Оиша: Вой ўлдим! Валлаҳи, мен сени менинг ўлимимни яхши кўради деб ўйлайман, агар шундай бўлса, сен кунингнинг охирини хотинларинг баъзиси билан келин қилгандек (байрам қилиб) ўтказар эдинг, деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Йўқ, мен: Вой бошим! (деяман). Мен Абу Бакр ва унинг ўғлига (хабар) юборишни — гапловчилар гапирмаслиги ёки орзучилар орзу қилмаслиги учун (халифаликни Абу Бакрга) аҳд қилишни — қасд қилган эдим; сўнг: Аллаҳ ва мўминлар (Абу Бакрдан бошқани) рад этади, дедим» дедилар.
حَدَّثَنَا مُوسَى، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ مُسْلِمٍ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ التَّيْمِيِّ، عَنِ الْحَارِثِ بْنِ سُوَيْدٍ، عَنِ ابْنِ مَسْعُودٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ دَخَلْتُ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ يُوعَكُ فَمَسِسْتُهُ فَقُلْتُ إِنَّكَ لَتُوعَكُ وَعْكًا شَدِيدًا. قَالَ " أَجَلْ كَمَا يُوعَكُ رَجُلاَنِ مِنْكُمْ ". قَالَ لَكَ أَجْرَانِ قَالَ " نَعَمْ مَا مِنْ مُسْلِمٍ يُصِيبُهُ أَذًى مَرَضٌ فَمَا سِوَاهُ إِلاَّ حَطَّ اللَّهُ سَيِّئَاتِهِ كَمَا تَحُطُّ الشَّجَرَةُ وَرَقَهَا ".
Мусо, Абдулазиз ибн Муслимдан: Бизга Сулаймон, у Иброҳим Таймийдан, у Ҳорис ибн Сувайддан, у Ибн Масъуддан (розияллаҳу анҳу) айтиб берди: У: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига кирдим, у киши иситма билан қийналаётган эдилар. Мен у кишини ушлаб: Сен ростдан ҳам қаттиқ иситма билан қийналаётгансан, дедим. У: «Ҳа, сизлардан икки киши қийналгандек» дедилар. У (Ибн Масъуд): Сенга икки ажр бор, деди. У: «Ҳа, қайси бир мусулмонга озор — касаллик ёки ундан бошқа — етса, дарахт ўз баргини тўкгандек, Аллаҳ унинг ёмонликларини тўкар» дедилар.
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي سَلَمَةَ، أَخْبَرَنَا الزُّهْرِيُّ، عَنْ عَامِرِ بْنِ سَعْدٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ جَاءَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَعُودُنِي مِنْ وَجَعٍ اشْتَدَّ بِي زَمَنَ حَجَّةِ الْوَدَاعِ فَقُلْتُ بَلَغَ بِي مَا تَرَى وَأَنَا ذُو مَالٍ وَلاَ يَرِثُنِي إِلاَّ ابْنَةٌ لِي أَفَأَتَصَدَّقُ بِثُلُثَىْ مَالِي قَالَ " لاَ ". قُلْتُ بِالشَّطْرِ قَالَ " لاَ ". قُلْتُ الثُّلُثُ قَالَ " الثُّلُثُ كَثِيرٌ، أَنْ تَدَعَ وَرَثَتَكَ أَغْنِيَاءَ خَيْرٌ مِنْ أَنْ تَذَرَهُمْ عَالَةً يَتَكَفَّفُونَ النَّاسَ وَلَنْ تُنْفِقَ نَفَقَةً تَبْتَغِي بِهَا وَجْهَ اللَّهِ إِلاَّ أُجِرْتَ عَلَيْهَا حَتَّى مَا تَجْعَلُ فِي فِي امْرَأَتِكَ ".
Мусо ибн Исмоил, Абдулазиз ибн Абдуллаҳ ибн Абу Саламадан: Бизга Зуҳрий, у Омир ибн Саъддан, у отасидан хабар берди: У: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам видо ҳажи пайтида мени қаттиқлашган оғриқдан йўқлаб келдилар. Мен: Кўраётганингча менга (касаллик) етди, мен мол эгасиман, менга битта қизимдан бошқа (ҳеч ким) ворис бўлмайди, молимнинг учдан иккисини садақа қилайми? дедим. У: «Йўқ» дедилар. Мен: Ярмини? дедим. У: «Йўқ» дедилар. Мен: Учдан бири? дедим. У: «Учдан бири (бўлсин), учдан бири ҳам кўпдир. Ворисларингни бой қолдиришинг, уларни одамларга қўл чўзадиган муҳтож қилиб қолдиришингдан яхшироқдир. Сен Аллаҳнинг юзини тилаб қилган ҳар қандай харажатинг учун — ҳатто хотинингнинг оғзига солган (луқма) учун ҳам — албатта савоб бериласан» дедилар.