حَدَّثَنَا قَبِيصَةُ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ ابْنِ أَبِي نَجِيحٍ، وَأَيُّوبَ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى، عَنْ كَعْبِ بْنِ عُجْرَةَ ـ رضى الله عنه. مَرَّ بِيَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا أُوقِدُ تَحْتَ الْقِدْرِ فَقَالَ " أَيُؤْذِيكَ هَوَامُّ رَأْسِكَ ". قُلْتُ نَعَمْ. فَدَعَا الْحَلاَّقَ فَحَلَقَهُ ثُمَّ أَمَرَنِي بِالْفِدَاءِ.
Қабиса, Суфёндан, у Ибн Абу Нажиҳ ва Айюбдан, у Мужоҳиддан, у Абдураҳмон ибн Абу Лайлодан, у Каъб ибн Ужрадан (розияллаҳу анҳу) ривоят қилади: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам менинг ёнимдан ўтдилар, мен қозон остида ўт ёқар эдим. У: «Бошингдаги ҳашаротлар (бит) сени безовта қиляптими?» дедилар. Мен: Ҳа, дедим. У киши сартарошни чақирдилар, у (бошини) қирди, сўнг у киши менга фидя (тўлов) беришни буюрдилар.