حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنْ سَعْدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَامِرِ بْنِ سَعْدٍ، عَنْ سَعْد ٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَعُودُنِي وَأَنَا مَرِيضٌ بِمَكَّةَ، فَقُلْتُ لِي مَالٌ أُوصِي بِمَالِي كُلِّهِ قَالَ " لاَ ". قُلْتُ فَالشَّطْرُ قَالَ " لاَ ". قُلْتُ فَالثُّلُثُ قَالَ " الثُّلُثُ، وَالثُّلُثُ كَثِيرٌ، أَنْ تَدَعَ وَرَثَتَكَ أَغْنِيَاءَ خَيْرٌ مِنْ أَنْ تَدَعَهُمْ عَالَةً، يَتَكَفَّفُونَ النَّاسَ فِي أَيْدِيهِمْ، وَمَهْمَا أَنْفَقْتَ فَهُوَ لَكَ صَدَقَةٌ حَتَّى اللُّقْمَةَ تَرْفَعُهَا فِي فِي امْرَأَتِكَ، وَلَعَلَّ اللَّهَ يَرْفَعُكَ، يَنْتَفِعُ بِكَ نَاسٌ وَيُضَرُّ بِكَ آخَرُونَ ".
Муҳаммад ибн Касир, Суфёндан, у Саъд ибн Иброҳимдан, у Омир ибн Саъддан, у Саъддан (розияллаҳу анҳу) ривоят қилади: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам мени — мен Маккада касал ётган пайтимда — йўқлаб келардилар. Мен: Менинг молим бор, бутун молимни васият қилайми? дедим. У: «Йўқ» дедилар. Мен: Ярмини-чи? дедим. У: «Йўқ» дедилар. Мен: Учдан бирини-чи? дедим. У: «Учдан бири, учдан бири ҳам кўп. Ворисларингни бой қолдиришинг — уларни одамларга қўл чўзадиган муҳтож қолдиришингдан яхшироқдир. Нимани сарфласанг, у сенга садақадир, ҳатто хотинингнинг оғзига кўтариб қўйган луқманг (ҳам). Эҳтимол Аллаҳ сени (юқори даражага) кўтарар, сендан баъзи одамлар фойдаланар, баъзиларига эса зарар етар» дедилар.