حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ حُمَيْدٍ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَدِمَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ، فَآخَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بَيْنَهُ وَبَيْنَ سَعْدِ بْنِ الرَّبِيعِ الأَنْصَارِيِّ، فَعَرَضَ عَلَيْهِ أَنْ يُنَاصِفَهُ أَهْلَهُ وَمَالَهُ، فَقَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بَارَكَ اللَّهُ لَكَ فِي أَهْلِكَ وَمَالِكَ، دُلَّنِي عَلَى السُّوقِ. فَرَبِحَ شَيْئًا مِنْ أَقِطٍ وَسَمْنٍ، فَرَآهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بَعْدَ أَيَّامٍ وَعَلَيْهِ وَضَرٌ مِنْ صُفْرَةٍ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " مَهْيَمْ يَا عَبْدَ الرَّحْمَنِ ". قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، تَزَوَّجْتُ امْرَأَةً مِنَ الأَنْصَارِ. قَالَ " فَمَا سُقْتَ فِيهَا ". فَقَالَ وَزْنَ نَوَاةٍ مِنْ ذَهَبٍ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَوْلِمْ وَلَوْ بِشَاةٍ ".
Муҳаммад ибн Юсуф бизга айтди, Суфён бизга айтди, Ҳумайддан, Анас розияллаҳу анҳудан, у деди: Абдураҳмон ибн Авф келди, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам у билан Саъд ибнур-Робиъ Ансорий орасида қардошлик қилди. (Саъд) унга ўз аҳли ва молини ярим-ярим бўлишни таклиф қилди. Абдураҳмон: «Аллаҳ сенга аҳлинг ва молингда барака берсин; менга бозорни кўрсат», деди. У бир оз қурут ва ёғ (савдода) фойда қилди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уни бир неча кундан кейин кўрди, унинг устида сариқ (атир) изи бор эди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Бу нима (хабар), эй Абдураҳмон?», деди. У: «Эй Расулуллаҳ, Ансордан бир аёлга уйландим», деди. У: «Унга қанча (маҳр) бердинг?», деди. У: «Бир данак оғирлигида олтин», деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Валима (тўй-ош) қил, гарчи бир қўй билан бўлса ҳам», деди.