حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ ثَابِتٍ الْبُنَانِيِّ، وَحُمَيْدٍ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَأَى عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ عَوْفٍ وَعَلَيْهِ رَدْعُ زَعْفَرَانٍ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " مَهْيَمْ " . فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ تَزَوَّجْتُ امْرَأَةً . قَالَ " مَا أَصْدَقْتَهَا " . قَالَ وَزْنَ نَوَاةٍ مِنْ ذَهَبٍ . قَالَ " أَوْلِمْ وَلَوْ بِشَاةٍ " .
Бизга Муса ибн Исмоил ривоят қилди, бизга Ҳаммод Собит ал-Буноний ва Ҳумайддан, улар Анасдан ривоят қилди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Абдурраҳмон ибн Авфни устида заъфарон изи билан кўрдилар. Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Бу нима?» дедилар. У: «Эй Расулуллаҳ, мен бир аёлга уйландим» деди. У (Расулуллаҳ): «Унга қанча маҳр бердинг?» дедилар. У: «Бир данак (уруғ) оғирлигича олтин» деди. У (Расулуллаҳ): «Бир қўй билан бўлса-да, валима (тўй оши) қил» дедилар.