حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ فُضَيْلٍ، ح وَحَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، أَخْبَرَنَا جَرِيرٌ، كِلاَهُمَا عَنْ أَبِي حَيَّانَ، بِهَذَا الإِسْنَادِ . نَحْوَ حَدِيثِ إِسْمَاعِيلَ وَزَادَ فِي حَدِيثِ جَرِيرٍ " كِتَابُ اللَّهِ فِيهِ الْهُدَى وَالنُّورُ مَنِ اسْتَمْسَكَ بِهِ وَأَخَذَ بِهِ كَانَ عَلَى الْهُدَى وَمَنْ أَخْطَأَهُ ضَلَّ " .
Бизга Абу Бакр ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Фузайл ривоят қилди; (ҳ) ва бизга Ишоқ ибн Иброҳим ривоят қилди, бизга Жарир хабар берди — иккиси ҳам Абу Ҳайёндан, шу иснод билан, Исмоил ҳадисига ўхшаш. Жарир ҳадисида шу қўшимча бор: «Аллаҳ китоби, унда ҳидоят ва нур бор. Ким унга ёпишса ва уни маҳкам тутса, ҳидоятда бўлади, ким ундан адашса, гумроҳ бўлади.»