وَحَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ، - يَعْنِي ابْنَ مُحَمَّدٍ - عَنْ سُهَيْلٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ عَلَى حِرَاءٍ هُوَ وَأَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ وَعُثْمَانُ وَعَلِيٌّ وَطَلْحَةُ وَالزُّبَيْرُ فَتَحَرَّكَتِ الصَّخْرَةُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " اهْدَأْ فَمَا عَلَيْكَ إِلاَّ نَبِيٌّ أَوْ صِدِّيقٌ أَوْ شَهِيدٌ " .
Ва бизга Қутайба ибн Саид ривоят қилди, бизга Абдулазиз, яъни Ибн Муҳаммад, Суҳайлдан, у отасидан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Ҳиро (тоғи)да эди — у, Абу Бакр, Умар, Усмон, Алий, Талҳа ва Зубайр. Шунда қоя силкинди ва Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Тинч тур! Сенинг устингда набий, ё сиддиқ, ё шаҳиддан бошқа ҳеч ким йўқ.»