حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي يَزِيدَ، عَنْ نَافِعِ بْنِ جُبَيْرِ، بْنِ مُطْعِمٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ خَرَجْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي طَائِفَةٍ مِنَ النَّهَارِ لاَ يُكَلِّمُنِي وَلاَ أُكَلِّمُهُ حَتَّى جَاءَ سُوقَ بَنِي قَيْنُقَاعَ ثُمَّ انْصَرَفَ حَتَّى أَتَى خِبَاءَ فَاطِمَةَ فَقَالَ " أَثَمَّ لُكَعُ أَثَمَّ لُكَعُ " . يَعْنِي حَسَنًا فَظَنَنَّا أَنَّهُ إِنَّمَا تَحْبِسُهُ أُمُّهُ لأَنْ تُغَسِّلَهُ وَتُلْبِسَهُ سِخَابًا فَلَمْ يَلْبَثْ أَنْ جَاءَ يَسْعَى حَتَّى اعْتَنَقَ كُلُّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا صَاحِبَهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " اللَّهُمَّ إِنِّي أُحِبُّهُ فَأَحِبَّهُ وَأَحْبِبْ مَنْ يُحِبُّهُ " .
Бизга Ибн Абу Умар ривоят қилди, бизга Суфён, Убайдуллаҳ ибн Абу Язиддан, у Нофиъ ибн Жубайр ибн Мутъимдан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилиб деди: мен кундузнинг бир қисмида Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан чиқдим. У мен билан гаплашмас, мен ҳам у билан гаплашмасдим, ҳатто у Бани Қайнуқў бозорига келди, сўнг қайтиб Фотиманинг чодирига келди ва: «Луккаъ шу ердами? Луккаъ шу ердами?» деди — яъни Ҳасанни назарда тутиб. Биз уни онаси ювиб, унга марварид (ёки мунчоқ) маржон кийдираётгани учун ушлаб турибди деб ўйладик. Кўп ўтмай у (Ҳасан) югуриб келди, ҳатто уларнинг ҳар бири бир-бирини қучоқлади. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Аллаҳим, мен уни севаман, бас, Сен ҳам уни сев ва уни севганни сев.»