حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، وَأَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ وَزُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ جَمِيعًا عَنْ سُفْيَانَ، قَالَ زُهَيْرٌ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنِ الأَعْرَجِ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ، يَقُولُ إِنَّكُمْ تَزْعُمُونَ أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ، يُكْثِرُ الْحَدِيثَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَاللَّهُ الْمَوْعِدُ كُنْتُ رَجُلاً مِسْكِينًا أَخْدُمُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى مِلْءِ بَطْنِي وَكَانَ الْمُهَاجِرُونَ يَشْغَلُهُمُ الصَّفْقُ بِالأَسْوَاقِ وَكَانَتِ الأَنْصَارُ يَشْغَلُهُمُ الْقِيَامُ عَلَى أَمْوَالِهِمْ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ يَبْسُطُ ثَوْبَهُ فَلَنْ يَنْسَى شَيْئًا سَمِعَهُ مِنِّي " . فَبَسَطْتُ ثَوْبِي حَتَّى قَضَى حَدِيثَهُ ثُمَّ ضَمَمْتُهُ إِلَىَّ فَمَا نَسِيتُ شَيْئًا سَمِعْتُهُ مِنْهُ .
Бизга Қутайба ибн Саид, Абу Бакр ибн Абу Шайба ва Зуҳайр ибн Ҳарб ҳаммалари Суфёндан ривоят қилдилар. Зуҳайр деди: бизга Суфён ибн Уяйна Зуҳрийдан, у Аъраждан ривоят қилди, у деди: мен Абу Ҳурайрани эшитдим, у деди: сизлар Абу Ҳурайрани Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан кўп ҳадис айтади деб ўйлайсизлар, ваъда жойи Аллаҳ ҳузуридадир. Мен мискин бир киши эдим, қорнимни тўйғазиш эвазига Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга хизмат қилардим. Муҳожирларни бозорлардаги савдо-сотиқ банд қилар, Ансорларни эса мол-мулкларини бошқариш банд қилар эди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Ким ридосини ёзса, мендан эшитган нарсасини ҳеч қачон унутмайди» деди. Мен ридомни ёздим, токи у ҳадисини тугатгунча, сўнг уни ўзимга йиғиб олдим. Шундан кейин мен ундан эшитган ҳеч нарсани унутмадим.