حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ، - يَعْنِي ابْنَ مُحَمَّدٍ - عَنْ ثَوْرٍ، عَنْ أَبِي الْغَيْثِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ كُنَّا جُلُوسًا عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِذْ نَزَلَتْ عَلَيْهِ سُورَةُ الْجُمُعَةِ فَلَمَّا قَرَأَ { وَآخَرِينَ مِنْهُمْ لَمَّا يَلْحَقُوا بِهِمْ} قَالَ رَجُلٌ مَنْ هَؤُلاَءِ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَلَمْ يُرَاجِعْهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم حَتَّى سَأَلَهُ مَرَّةً أَوْ مَرَّتَيْنِ أَوْ ثَلاَثًا - قَالَ - وَفِينَا سَلْمَانُ الْفَارِسِيُّ - قَالَ - فَوَضَعَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَدَهُ عَلَى سَلْمَانَ ثُمَّ قَالَ " لَوْ كَانَ الإِيمَانُ عِنْدَ الثُّرَيَّا لَنَالَهُ رِجَالٌ مِنْ هَؤُلاَءِ " .
Бизга Қутайба ибн Саъид ривоят қилди, бизга Абдулазиз — яъни Ибн Муҳаммад — Саврдан, у Абул-Ғайсдан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилди. У деди: Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳузурида ўтирардик, шунда унга Жумуъа сураси нозил бўлди. У киши: «Ва улардан бошқалар (борки), ҳали уларга қўшилмадилар» оятини ўқиганларида, бир киши: «Эй Расулуллаҳ, булар кимлар?» деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам у бир, икки ёки уч марта сўрамагунча жавоб бермадилар. У деди: Биз орасида Салмон ал-Форсий бор эди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам қўлларини Салмоннинг устига қўйиб дедилар: «Агар иймон Сурайё юлдузида бўлганда ҳам, булардан бўлган кишилар унга етар эдилар.»