حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، وَأَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ كِلاَهُمَا عَنِ ابْنِ عُيَيْنَةَ، - وَاللَّفْظُ لِقُتَيْبَةَ - حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ ابْنِ مُحَيْصِنٍ، شَيْخٍ مِنْ قُرَيْشٍ سَمِعَ مُحَمَّدَ بْنَ قَيْسِ بْنِ مَخْرَمَةَ، يُحَدِّثُ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ لَمَّا نَزَلَتْ { مَنْ يَعْمَلْ سُوءًا يُجْزَ بِهِ} بَلَغَتْ مِنَ الْمُسْلِمِينَ مَبْلَغًا شَدِيدًا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " قَارِبُوا وَسَدِّدُوا فَفِي كُلِّ مَا يُصَابُ بِهِ الْمُسْلِمُ كَفَّارَةٌ حَتَّى النَّكْبَةِ يُنْكَبُهَا أَوِ الشَّوْكَةِ يُشَاكُهَا " . قَالَ مُسْلِمٌ هُوَ عُمَرُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ مُحَيْصِنٍ مِنْ أَهْلِ مَكَّةَ .
Бизга Қутайба ибн Саъийд ва Абу Бакр ибн Абу Шайба, иккови Ибн Уяйнадан — лафз Қутайбаники — ривоят қилди: бизга Суфён Ибн Муҳайсиндан — Қурайшдан бўлган бир шайхдан — ривоят қилди, у Муҳаммад ибн Қайс ибн Махраманинг Абу Ҳурайрадан ривоят қилаётганини эшитди. У деди: (Ким ёмонлик қилса, у билан жазоланади) ояти нозил бўлганида, бу мусулмонларга жуда оғир ботди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Яқинлаштирингиз ва тўғри йўл тутингиз, зеро мусулмонга етган ҳар бир нарсада каффорат бор — ҳатто унга етадиган зарба ёки унга санчилган тикон ҳам», дедилар. Муслим деди: У Макка аҳлидан бўлган Умар ибн Абдурраҳмон ибн Муҳайсиндир.