حَدَّثَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ الْعَنْبَرِيُّ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ قَتَادَةَ، أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا الصِّدِّيقِ النَّاجِيَّ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم " أَنَّ رَجُلاً قَتَلَ تِسْعَةً وَتِسْعِينَ نَفْسًا فَجَعَلَ يَسْأَلُ هَلْ لَهُ مِنْ تَوْبَةٍ فَأَتَى رَاهِبًا فَسَأَلَهُ فَقَالَ لَيْسَتْ لَكَ تَوْبَةٌ . فَقَتَلَ الرَّاهِبَ ثُمَّ جَعَلَ يَسْأَلُ ثُمَّ خَرَجَ مِنْ قَرْيَةٍ إِلَى قَرْيَةٍ فِيهَا قَوْمٌ صَالِحُونَ فَلَمَّا كَانَ فِي بَعْضِ الطَّرِيقِ أَدْرَكَهُ الْمَوْتُ فَنَأَى بِصَدْرِهِ ثُمَّ مَاتَ فَاخْتَصَمَتْ فِيهِ مَلاَئِكَةُ الرَّحْمَةِ وَمَلاَئِكَةُ الْعَذَابِ فَكَانَ إِلَى الْقَرْيَةِ الصَّالِحَةِ أَقْرَبَ مِنْهَا بِشِبْرٍ فَجُعِلَ مِنْ أَهْلِهَا " .
Менга Убайдуллаҳ ибн Муъоз Анбарий ҳадис айтди, бизга отам ҳадис айтди, бизга Шуъба Қатодадан ҳадис айтдики, у Абус Сиддиқ Ножийдан, у Абу Саъид Худрийдан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан эшитган: «Бир киши тўқсон тўққиз кишини ўлдирган эди, сўнг у: «Менга тавба борми?» деб сўрай бошлади. У бир роҳибнинг олдига келди ва ундан сўради. У: «Сенга тавба йўқ» деди. Шунда у роҳибни ўлдирди, сўнг яна сўрай бошлади, сўнг бир қишлоқдан, ичида солиҳ қавм бўлган бошқа қишлоққа чиқди. Йўлнинг бир қисмида унга ўлим етди, шунда у кўкраги билан (ўша томонга) интилди, сўнг вафот этди. Унинг ҳақида раҳмат малоикалари билан азоб малоикалари талашиб қолдилар. У солиҳ қишлоққа ундан бир қарич яқинроқ эди, шунда у ўша қишлоқ аҳлидан қилинди».