حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، وَمُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، - وَاللَّفْظُ لاِبْنِ الْمُثَنَّى - قَالَ حَدَّثَنَا مُعَاذُ بْنُ هِشَامٍ، حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَبِي الصِّدِّيقِ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، أَنَّ نَبِيَّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " كَانَ فِيمَنْ كَانَ قَبْلَكُمْ رَجُلٌ قَتَلَ تِسْعَةً وَتِسْعِينَ نَفْسًا فَسَأَلَ عَنْ أَعْلَمِ أَهْلِ الأَرْضِ فَدُلَّ عَلَى رَاهِبٍ فَأَتَاهُ فَقَالَ إِنَّهُ قَتَلَ تِسْعَةً وَتِسْعِينَ نَفْسًا فَهَلْ لَهُ مِنَ تَوْبَةٍ فَقَالَ لاَ . فَقَتَلَهُ فَكَمَّلَ بِهِ مِائَةً ثُمَّ سَأَلَ عَنْ أَعْلَمِ أَهْلِ الأَرْضِ فَدُلَّ عَلَى رَجُلٍ عَالِمٍ فَقَالَ إِنَّهُ قَتَلَ مِائَةَ نَفْسٍ فَهَلْ لَهُ مِنْ تَوْبَةٍ فَقَالَ نَعَمْ وَمَنْ يَحُولُ بَيْنَهُ وَبَيْنَ التَّوْبَةِ انْطَلِقْ إِلَى أَرْضِ كَذَا وَكَذَا فَإِنَّ بِهَا أُنَاسًا يَعْبُدُونَ اللَّهَ فَاعْبُدِ اللَّهَ مَعَهُمْ وَلاَ تَرْجِعْ إِلَى أَرْضِكَ فَإِنَّهَا أَرْضُ سَوْءٍ . فَانْطَلَقَ حَتَّى إِذَا نَصَفَ الطَّرِيقَ أَتَاهُ الْمَوْتُ فَاخْتَصَمَتْ فِيهِ مَلاَئِكَةُ الرَّحْمَةِ وَمَلاَئِكَةُ الْعَذَابِ فَقَالَتْ مَلاَئِكَةُ الرَّحْمَةِ جَاءَ تَائِبًا مُقْبِلاً بِقَلْبِهِ إِلَى اللَّهِ . وَقَالَتْ مَلاَئِكَةُ الْعَذَابِ إِنَّهُ لَمْ يَعْمَلْ خَيْرًا قَطُّ . فَأَتَاهُمْ مَلَكٌ فِي صُورَةِ آدَمِيٍّ فَجَعَلُوهُ بَيْنَهُمْ فَقَالَ قِيسُوا مَا بَيْنَ الأَرْضَيْنِ فَإِلَى أَيَّتِهِمَا كَانَ أَدْنَى فَهُوَ لَهُ . فَقَاسُوهُ فَوَجَدُوهُ أَدْنَى إِلَى الأَرْضِ الَّتِي أَرَادَ فَقَبَضَتْهُ مَلاَئِكَةُ الرَّحْمَةِ " . قَالَ قَتَادَةُ فَقَالَ الْحَسَنُ ذُكِرَ لَنَا أَنَّهُ لَمَّا أَتَاهُ الْمَوْتُ نَأَى بِصَدْرِهِ .
Бизга Муҳаммад ибн Мусанно ва Муҳаммад ибн Башшор ҳадис айтдилар — матн ибн Мусанноники — у айтди: бизга Муъоз ибн Ҳишом ҳадис айтди, менга отам Қатодадан, у Абус Сиддиқдан, у Абу Саъид Худрийдан ҳадис айтдики, Аллаҳнинг Набийси соллаллаҳу алайҳи васаллам шундай дедилар: «Сизлардан олдингилар орасида бир киши бор эди, у тўқсон тўққиз кишини ўлдирган эди. Сўнг у ер юзидаги энг олим киши ҳақида сўради, унга бир роҳиб кўрсатилди. У унинг олдига келди ва: «Мен тўқсон тўққиз кишини ўлдирдим, менга тавба борми?» деди. У: «Йўқ» деди. Шунда у уни ҳам ўлдириб, сон сонини юзтага етказди. Сўнг яна ер юзидаги энг олим киши ҳақида сўради, унга бир олим киши кўрсатилди. У: «Мен юз кишини ўлдирдим, менга тавба борми?» деди. У: «Ҳа, ким унинг билан тавбаси орасига тўсиқ бўла олади? Фалон-фалон ерга бор, у ерда Аллаҳга ибодат қиладиган одамлар бор, улар билан бирга Аллаҳга ибодат қил, ўз ерингга қайтма, чунки у ёмон ердир» деди. У йўлга чиқди, йўлнинг ярмига етганда унга ўлим келди. Унинг ҳақида раҳмат малоикалари билан азоб малоикалари талашиб қолди. Раҳмат малоикалари: «У тавба қилиб, қалбини Аллаҳга қаратиб келди» дедилар. Азоб малоикалари эса: «У ҳеч қачон бирор яхшилик қилмади» дедилар. Шунда уларнинг олдига одам суратида бир малоика келди, улар уни ўрталарига ҳакам қилиб олдилар. У: «Икки ер орасини ўлчанглар, қайси бирига яқинроқ бўлса, ўшанга тегишлидир» деди. Улар ўлчадилар ва уни ўзи мақсад қилган ерга яқинроқ топдилар, шунда уни раҳмат малоикалари олдилар». Қатода айтди: Ҳасан айтди: бизга шундай зикр қилиндики, унга ўлим келганда у кўкраги билан (ўша ер томон) интилди.