حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي عَدِيٍّ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَبِي الصِّدِّيقِ النَّاجِيِّ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " كَانَ فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ رَجُلٌ قَتَلَ تِسْعَةً وَتِسْعِينَ إِنْسَانًا ثُمَّ خَرَجَ يَسْأَلُ، فَأَتَى رَاهِبًا فَسَأَلَهُ، فَقَالَ لَهُ هَلْ مِنْ تَوْبَةٍ قَالَ لاَ. فَقَتَلَهُ، فَجَعَلَ يَسْأَلُ، فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ ائْتِ قَرْيَةَ كَذَا وَكَذَا. فَأَدْرَكَهُ الْمَوْتُ فَنَاءَ بِصَدْرِهِ نَحْوَهَا، فَاخْتَصَمَتْ فِيهِ مَلاَئِكَةُ الرَّحْمَةِ وَمَلاَئِكَةُ الْعَذَابِ، فَأَوْحَى اللَّهُ إِلَى هَذِهِ أَنْ تَقَرَّبِي. وَأَوْحَى اللَّهُ إِلَى هَذِهِ أَنْ تَبَاعَدِي. وَقَالَ قِيسُوا مَا بَيْنَهُمَا. فَوُجِدَ إِلَى هَذِهِ أَقْرَبُ بِشِبْرٍ، فَغُفِرَ لَهُ ".
Муҳаммад ибн Башшор бизга айтди, Муҳаммад ибн Абу Адий бизга айтди, Шуъбадан, Қатодадан, Абус-Сиддиқ Ножийдан, Абу Саъид розияллаҳу анҳудан, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан, у деди: «Бани Исроилда бир киши бор эди — у тўқсон тўққиз инсонни ўлдирган. Сўнг (тавба сўраб) чиқди, бир роҳибнинг олдига келди ва ундан сўради: ‹Тавба(га йўл) борми?›, деди. У: ‹Йўқ›, деди. Шунда уни (роҳибни) ҳам ўлдирди (юз бўлди). Сўнг (яна) сўраб (юрди), унга бир киши: ‹Фалон-фалон қишлоққа бор›, деди. Унга (йўлда) ўлим етди, у (ўша қишлоқ) томонга кўкраги билан энгашди (интилди). Шунда унинг ҳақида раҳмат малоикалари ва азоб малоикалари тортишди. Аллаҳ бунга (қишлоққа): ‹Яқинлаш›, деб ваҳй қилди; бунга (у кетган ерга): ‹Узоқлаш›, деб ваҳй қилди ва: ‹Иккиси орасини ўлчанглар›, деди. (Тавба қишлоғига) бир қарич яқинроқ топилди, шу сабабли унга мағфират қилинди».