حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ الْعَنْبَرِيُّ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَبْدِ الْحَمِيدِ الزِّيَادِيِّ، أَنَّهُ سَمِعَ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، يَقُولُ قَالَ أَبُو جَهْلٍ اللَّهُمَّ إِنْ كَانَ هَذَا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِكَ فَأَمْطِرْ عَلَيْنَا حِجَارَةً مِنَ السَّمَاءِ أَوِ ائْتِنَا بِعَذَابٍ أَلِيمٍ . فَنَزَلَتْ { وَمَا كَانَ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَأَنْتَ فِيهِمْ وَمَا كَانَ اللَّهُ مُعَذِّبَهُمْ وَهُمْ يَسْتَغْفِرُونَ * وَمَا لَهُمْ أَلاَّ يُعَذِّبَهُمُ اللَّهُ وَهُمْ يَصُدُّونَ عَنِ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ} إِلَى آخِرِ الآيَةِ .
Бизга Убайдуллаҳ ибн Муъоз Анбарий ривоят қилди, бизга отам ривоят қилди, бизга Шуъба Абдулҳамид Зиёдийдан ривоят қилди — у Анас ибн Моликнинг шундай деганини эшитган: Абу Жаҳл: «Эй Аллаҳ, агар мана шу Сенинг ҳузурингдан бўлган ҳақ бўлса, устимизга осмондан тош ёғдир ёки бизга аламли азоб келтир» деди. Шунда ‹Сен уларнинг ичида бўлганингда Аллаҳ уларни азоблайдиган эмас эди ва улар истиғфор айтаётган пайтда ҳам Аллаҳ уларни азоблайдиган эмас. Ҳолбуки улар Масжидул-Ҳаромдан (одамларни) тўсаётган туриб, нега Аллаҳ уларни азобламасин?› — оятнинг охиригача нозил бўлди.