حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا سَالِمُ بْنُ نُوحٍ، أَخْبَرَنِي الْجُرَيْرِيُّ، عَنْ أَبِي نَضْرَةَ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، قَالَ خَرَجْنَا حُجَّاجًا أَوْ عُمَّارًا وَمَعَنَا ابْنُ صَائِدٍ - قَالَ - فَنَزَلْنَا مَنْزِلاً فَتَفَرَّقَ النَّاسُ وَبَقِيتُ أَنَا وَهُوَ فَاسْتَوْحَشْتُ مِنْهُ وَحْشَةً شَدِيدَةً مِمَّا يُقَالُ عَلَيْهِ - قَالَ - وَجَاءَ بِمَتَاعِهِ فَوَضَعَهُ مَعَ مَتَاعِي . فَقُلْتُ إِنَّ الْحَرَّ شَدِيدٌ فَلَوْ وَضَعْتَهُ تَحْتَ تِلْكَ الشَّجَرَةِ - قَالَ - فَفَعَلَ - قَالَ - فَرُفِعَتْ لَنَا غَنَمٌ فَانْطَلَقَ فَجَاءَ بِعُسٍّ فَقَالَ اشْرَبْ أَبَا سَعِيدٍ . فَقُلْتُ إِنَّ الْحَرَّ شَدِيدٌ وَاللَّبَنُ حَارٌّ . مَا بِي إِلاَّ أَنِّي أَكْرَهُ أَنْ أَشْرَبَ عَنْ يَدِهِ - أَوْ قَالَ آخُذَ عَنْ يَدِهِ - فَقَالَ أَبَا سَعِيدٍ لَقَدْ هَمَمْتُ أَنْ آخُذَ حَبْلاً فَأُعَلِّقَهُ بِشَجَرَةٍ ثُمَّ أَخْتَنِقَ مِمَّا يَقُولُ لِيَ النَّاسُ يَا أَبَا سَعِيدٍ مَنْ خَفِيَ عَلَيْهِ حَدِيثُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَا خَفِيَ عَلَيْكُمْ مَعْشَرَ الأَنْصَارِ أَلَسْتَ مِنْ أَعْلَمِ النَّاسِ بِحَدِيثِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَلَيْسَ قَدْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " هُوَ كَافِرٌ " . وَأَنَا مُسْلِمٌ أَوَلَيْسَ قَدْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " هُوَ عَقِيمٌ لاَ يُولَدُ لَهُ " . وَقَدْ تَرَكْتُ وَلَدِي بِالْمَدِينَةِ أَوَ لَيْسَ قَدْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ يَدْخُلُ الْمَدِينَةَ وَلاَ مَكَّةَ " . وَقَدْ أَقْبَلْتُ مِنَ الْمَدِينَةِ وَأَنَا أُرِيدُ مَكَّةَ قَالَ أَبُو سَعِيدٍ الْخُدْرِيُّ حَتَّى كِدْتُ أَنْ أَعْذِرَهُ . ثُمَّ قَالَ أَمَا وَاللَّهِ إِنِّي لأَعْرِفُهُ وَأَعْرِفُ مَوْلِدَهُ وَأَيْنَ هُوَ الآنَ . قَالَ قُلْتُ لَهُ تَبًّا لَكَ سَائِرَ الْيَوْمِ .
Бизга Муҳаммад ибн ал-Мусанно ривоят қилди, бизга Солим ибн Нуҳ ривоят қилди, менга ал-Журайрий Абу Назрадан, у Абу Саийд ал-Худрийдан хабар берди. Абу Саийд: Биз ҳожилар ёки умрачилар бўлиб чиқдик, биз билан бирга Ибн Соидд ҳам бор эди, деди. Биз бир манзилга тушдик, одамлар тарқалди, мен ва у қолдик. Унинг ҳақида айтилаётган нарсалардан мен ундан қаттиқ чўчидим, деди. У юкини келтириб, менинг юким ёнига қўйди. Мен: Иссиқ қаттиқ-ку, агар уни анави дарахт тагига қўйсанг, дедим. У шундай қилди, деди. Бизга бир пода қўй кўринди, у бориб бир пиёла сут келтирди ва: Ич, эй Абу Саийд, деди. Мен: Иссиқ қаттиқ, сут эса қайноқ, дедим — аслида мен унинг қўлидан ичишни ёмон кўрганимдан бошқа нарса йўқ эди — ёки: унинг қўлидан олишни ёмон кўрдим, дедим. У: Эй Абу Саийд, мен бир арқон олиб, уни дарахтга осиб, ўзимни бўғиб ўлай дейман, одамлар менга айтаётган гаплардан! Эй Абу Саийд, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ҳадиси кимга махфий қолган бўлса, сизга, эй Ансорлар жамоаси, махфий қолмаган-ку. Сен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ҳадисини одамлар ичида энг яхши билганлардан эмасмисан? Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «У кофир» демаганмидилар? Мен эса мусулмонман. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «У бепушт, унинг фарзанди бўлмайди» демаганмидилар? Мен эса Мадинада фарзандимни қолдирдим. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «У Мадинага ҳам, Маккага ҳам кирмайди» демаганмидилар? Мен эса Мадинадан келяпман ва Маккага бормоқчиман, деди. Абу Саийд ал-Худрий: Ҳатто мен уни узрли деб қабул қилай деб қолдим, деди. Сўнг у: Лекин валлаҳи, мен уни танийман, унинг туғилган жойини ва ҳозир у қаердалигини биламан, деди. Мен унга: Бутун кун сени нобуд бўлсин, дедим, деди.