حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا حُسَيْنٌ، - يَعْنِي ابْنَ حَسَنِ بْنِ يَسَارٍ - حَدَّثَنَا ابْنُ، عَوْنٍ عَنْ نَافِعٍ، قَالَ كَانَ نَافِعٌ يَقُولُ ابْنُ صَيَّادٍ . قَالَ قَالَ ابْنُ عُمَرَ لَقِيتُهُ مَرَّتَيْنِ - قَالَ - فَلَقِيتُهُ فَقُلْتُ لِبَعْضِهِمْ هَلْ تَحَدَّثُونَ أَنَّهُ هُوَ قَالَ لاَ وَاللَّهِ - قَالَ - قُلْتُ كَذَبْتَنِي وَاللَّهِ لَقَدْ أَخْبَرَنِي بَعْضُكُمْ أَنَّهُ لَنْ يَمُوتَ حَتَّى يَكُونَ أَكْثَرَكُمْ مَالاً وَوَلَدًا فَكَذَلِكَ هُوَ زَعَمُوا الْيَوْمَ - قَالَ - فَتَحَدَّثْنَا ثُمَّ فَارَقْتُهُ - قَالَ - فَلَقِيتُهُ لَقْيَةً أُخْرَى وَقَدْ نَفَرَتْ عَيْنُهُ - قَالَ - فَقُلْتُ مَتَى فَعَلَتْ عَيْنُكَ مَا أَرَى قَالَ لاَ أَدْرِي - قَالَ - قُلْتُ لاَ تَدْرِي وَهِيَ فِي رَأْسِكَ قَالَ إِنْ شَاءَ اللَّهُ خَلَقَهَا فِي عَصَاكَ هَذِهِ . قَالَ فَنَخَرَ كَأَشَدِّ نَخِيرِ حِمَارٍ سَمِعْتُ - قَالَ - فَزَعَمَ بَعْضُ أَصْحَابِي أَنِّي ضَرَبْتُهُ بِعَصًا كَانَتْ مَعِيَ حَتَّى تَكَسَّرَتْ وَأَمَّا أَنَا فَوَاللَّهِ مَا شَعَرْتُ - قَالَ - وَجَاءَ حَتَّى دَخَلَ عَلَى أُمِّ الْمُؤْمِنِينَ فَحَدَّثَهَا فَقَالَتْ مَا تُرِيدُ إِلَيْهِ أَلَمْ تَعْلَمْ أَنَّهُ قَدْ قَالَ " إِنَّ أَوَّلَ مَا يَبْعَثُهُ عَلَى النَّاسِ غَضَبٌ يَغْضَبُهُ " .
Бизга Муҳаммад ибн ал-Мусанно ривоят қилди, бизга Ҳусайн — яъни Ибн Ҳасан ибн Ясор — ривоят қилди, бизга Ибн Авн Нофеъдан ривоят қилди. У: Нофеъ «Ибн Сайёд» дерди, деди. У: Ибн Умар айтди, деди: Мен унга икки марта дуч келдим. Бир марта дуч келганимда улардан баъзиларига: У ўша (Дажжол) эканини гапирасизларми? дедим. У: Йўқ, валлаҳи, деди. Мен: Валлаҳи, сен менга ёлғон айтдинг, сизлардан бирингиз менга хабар бердики, у сизларнинг энг мол ва фарзанди кўпингиз бўлмагунча ўлмайди. Мана, бугун у шундай экан деб гумон қилишар эди, дедим. Сўнг биз суҳбатлашдик, кейин мен ундан ажралдим. Сўнг мен унга бошқа бир марта дуч келдим, кўзи чиқиб кетган эди. Мен: Кўзинг қачондан бери мен кўраётган ҳолатда бўлиб қолди? дедим. У: Билмайман, деди. Мен: Билмайсанми, у бошингда турибди-ку? дедим. У: Агар Аллаҳ хоҳласа, уни шу ҳассангда яратган, деди. Сўнг у эшитганларимнинг энг қаттиғи — эшакнинг ҳангирашидай ҳангираб юборди, деди. Баъзи дўстларим мен уни ёнимдаги ҳасса билан сингунича урдим деб гумон қилдилар, лекин мен, валлаҳи, сезмадим, деди. Сўнг у келиб, мўминлар онасининг (Ҳафсанинг) ҳузурига кирди ва унга гапириб берди. У (Ҳафса): Ундан нима истайсан? У: «Уни одамлар устига қўзғайдиган биринчи нарса — уни ғазаблантирадиган ғазабдир» деганини билмасмидинг? деди, деди.